John Diertens (80): een man die leven nooit half deed
In dit artikel:
John Diertens (mei 1944–januari 2025) uit Hoogezand was een energieke alleskunner: familieman, getalenteerd voetballer, onderwijzer en gymleraar, klusser en automonteur, en een levenslange kwajongen die volop genoot van zijn hobby’s. Zijn leven besloeg uiteenlopende rollen en een enorme nieuwsgierigheid; hij voerde vrijwel alle klussen zelf uit en stortte zich met evenveel inzet op school, sport en vrije tijd.
Opgegroeid in een muzikaal gezin (geboren in Groningen, vanaf 1948 in Oude Pekela) bleek John al jong ongedurig maar ook bezield door sport en techniek. Vanaf zijn elfde speelde hij bij Noordster, waar hij uitgroeide tot een razendsnelle, technisch sterke middenvelder. Hij werd geselecteerd voor het noordelijk amateurs elftal en later voor het Nederlands amateurelftal, trainde onder George Kessler en speelde met onder anderen Jan Mulder. GVAV (de voorganger van FC Groningen) bood hem een profcontract aan, maar John koos voor de kweekschool en een loopbaan in het onderwijs; een knieblessure beëindigde zijn actieve voetbalcarrière. Zijn verbondenheid met Noordster bleef: zijn Nederlandse elftalshirt hangt nog altijd in de kantine.
Privé was Sina de grote liefde: ze kenden elkaar vanaf de lagere school en trouwden in 1969. Samen kregen ze twee kinderen, Geja en Harke. John zette zijn energie ook thuis om in creatieve projecten: in 1974 kochten zij een huis uit 1810 aan de Woldweg in Kropswolde dat hij grotendeels zelf renoveerde. Hij bouwde een uitgebreide garage met een eigen rollerbaan en zelfs een binnen-skibaan; skiën en motorrijden hield hij lang vol.
Als onderwijzer en later in het speciaal onderwijs (lom-school) viel hij op als een betrokken “voetballende meester” die oud-leerlingen jaren later nog groetten. Zijn nieuwsgierigheid leidde tot talloze hobby’s: hij restaureerde auto’s (VW Kever, Volvo), sleutelde aan motoren, hield postduiven, haalde een mollenvanger- en machinistendiploma voor molens, begon op latere leeftijd basgitaar te spelen, en verzamelde meer dan honderd soorten hosta’s en siergrassen in een tuin van 2.800 m² waar hij graag met zijn kleinkinderen werkte. Sportief bleef hij actief: tennissen vanaf zijn 55e, tochten op de fiets, schaatsen en motorrijden tot op hoge leeftijd.
In januari 2009 veranderde zijn leven abrupt: tijdens een autorit merkte zijn vrouw dat de motor “raar” deed; John antwoordde laconiek: “Dat is niet de motor. Dat is mijn been.” Onderzoek leidde tot de diagnose Parkinson. Artsen stelden dat de eerste tien jaar vaak nog relatief goed zijn; John leefde die jaren zo vol mogelijk: hij kocht een zeilboot en een motor en bleef ondernemen. Mettertijd werd de ziekte wel progressief: hij kreeg drie TIA’s, lopen werd moeilijk en het verlies van zelfstandigheid zwaar. In augustus 2024 vierden John en Sina hun 55-jarig huwelijk; een dag later verhuisde hij naar verpleeghuis De Burcht in Hoogezand. Sina bezocht hem dagelijks en bleef zijn steun. Na een zware longontsteking in januari 2025 besloot hij geen behandeling meer te ondergaan; berustend zei hij: “Bin der kloar mit”, en overleed kort daarna.
John wordt herinnerd als een vakman met een ondeugende inslag: een perfectionist die overal de diepte van opzocht, geliefd bij leerlingen en medesporters, en een man die zijn vele levensstijlen tot het laatst toe uitdroeg. Zijn veelzijdigheid en ondernemingslust lieten een blijvende indruk achter in zijn omgeving.