Joe Jackson heeft nieuw album en staat in december in Carré: 'Ik kijk ernaar uit én het beangstigt me'

In dit artikel:

Joe Jackson (71) blijft verrassend actief: hij heeft onlangs zijn 24ste album Hope and Fury uitgebracht en sluit het jaar af met twee uitverkochte shows in Carré. De albumhoes toont de pier van Portsmouth in brand — een foto uit 1974, toen tijdens de opnames van Ken Russells film Tommy er een ongeluk met belichting en vuur ontstond. Jackson groeide op in die Zuid-Engelse havenstad, speelde al vroeg piano in pubs en kreeg via een beurs een opleiding tot componist aan de Royal Academy of Music in Londen.

Zijn carrière begon met het rauwe new wave-debuut Look Sharp! (1979), maar sindsdien schakelde Jackson soepel tussen stijlen: pop, jazz, latin en zelfs een symfonie in de jaren negentig. Voor Hope and Fury noemt hij zijn geluid enigszins speels “bicoastal latinjazzfunkrock”: een knipoog naar zijn leven tussen Portsmouth en New York en naar de mengeling van Britse poproots met de jazz- en salsatradities van New York, waar hij veel avonden in clubs doorbracht en legendarische namen live zag.

Een constant in zijn lange loopbaan is bassist Graham Maby, met wie Jackson al speelt sinds ze eind tiener waren. Jackson prijst Maby’s karakteristieke invulling van basslijnen: veel zijn door Jackson bedacht, maar Maby voegt er eigen, onmiskenbare elementen aan toe. Over het schrijfproces zegt Jackson eerlijk dat nummers niet vanzelf komen; elke plaat vraagt opnieuw hard werken, in tegenstelling tot het schijnbare gemak dat sommigen aan hem toeschrijven.

Jackson kijkt uit naar de komende tournees door de VS en Europa, maar ervaart ook gezonde spanning over het zware schema. Hij kiest bewust voor klassieke theaters — L’Olympia, Circus Krone en Carré — boven grote, klinische zalen, omdat die sfeer en akoestiek beter bij zijn shows passen. In New York blijft hij vooral trouw aan de jazzclubcultuur en volgt hij de hedendaagse popscene nauwelijks; recent herontdekte hij onder meer het werk van jazzpianist Earl Hines.

Ouder worden bevalt hem: hij onderhoudt zijn conditie via wandelen en lichte sport, en merkt dat zijn stem nu beter beheersbaar is dan veertig jaar terug. Klein, persoonlijk slot: het iconische paar schoenen van de Look Sharp!-hoes werd destijds op een feestje in New York gestolen — een anekdote die de loop van een leven in de muziek kleurt.