Jim Jarmusch' nieuwste film is een rustig verhaal. Mooi, zeker. Maar is het genoeg?

In dit artikel:

Jim Jarmusch’s nieuwe film Father Mother Sister Brother is een drieluik over herinnering, verlies en de vraag of kinderen hun ouders ooit écht kunnen leren kennen. De film verzamelt een sterrencast — Tom Waits met volwassen kinderen gespeeld door Adam Driver en Mayim Bialik; in een ander deel Charlotte Rampling met dochters Cate Blanchett en Vicky Krieps — maar zet hen uiteen in terughoudende, fragmentarische scènes waarin veel wordt verzwegen.

Het eerste segment toont Waits aan de oever van een meer; zijn beweegreden om opgeruimd en afzijdig te leven blijft ongrijpbaar, en alleen bij het eind valt samen waarom hij zoveel verbergt voor zijn kinderen. Het middelste verhaal draait om een schijnbaar onopvallende high tea waarbij Rampling, met haar kille blik, de aandacht trekt terwijl er nauwelijks actie of antwoorden komen over het gezinsverleden. Het slot speelt zich af in een leeg appartement in Parijs: een broer en zus die rouwen om ouders die omkwamen bij een vliegtuigongeluk op de Azoren, zonder te weten wie die ouders eigenlijk waren.

De criticus waardeert Jarmuschs thematiek — de stilte rond familierelaties en het alledaagse mysterie — maar vindt deze film minder sterk omdat de uitstekende acteurs weinig stoffeerwerk krijgen om écht in te duiken. De fragmentarische vertelwijze verbergt meer dan ze verklaart, waardoor het drama gedempt blijft. Ter vergelijking wordt Paterson genoemd als Jarmusch‑hoogtepunt vanwege een uitmuntende prestatie van Adam Driver, en ook zijn meer experimentele genrefilms worden hoger aangeslagen. Father Mother Sister Brother bevestigt Jarmuschs voorkeur voor terughoudende, indiefilm-esthetiek, maar overtuigt volgens de reviewer niet volledig.