Jetten wil vijfhonderd regels schrappen. Krachtdadig of populistisch?
In dit artikel:
18 maart 2026 — in uit nr. 12. De Europese Commissie, het Nederlandse kabinet en bedrijfsbelangen voeren een krachtige campagne voor minder regelgeving, maar die retoriek is volgens de schrijver vooral hol en misleidend: het gaat niet om minder regeltjes die burgers hinderen, maar om minder regels voor bedrijven en het terugdringen van beschermende wetten voor gezondheid, milieu en werknemers.
Het kabinet-Jetten zet druk met een doelstelling van vijfhonderd geschrapte of aangepaste regels “vóór de zomer”, terwijl een eerdere lijst van (toen demissionair) minister Karremans met 218 maatregelen laat zien dat ook triviale aanpassingen — zoals minder vragen in een CBS-enquête — als succes worden gepresenteerd. Dat ondergraaft het echte debat: kiezen we ervoor dat de economie binnen maatschappelijke grenzen opereert, of moeten maatschappelijke regels wijken voor bedrijfswensen?
Regelgeving is niet per definitie remmend; vaak stimuleert wetgeving juist innovatie en veiligheid — voorbeelden zijn klimaatafspraken die elektrisch rijden bevorderden en regels die gevaarlijk werk veiliger maken. De auteur waarschuwt dat de simplificatiecampagne dit soort positieve effecten negeert en zich vooral voedt met algemene ergernis over regels.
Ook adviesorganen en media spelen een rol: het Adviescollege toetsing regeldruk berekende ooit hoge kosten voor bedrijven door nieuwe regels, maar verzuimde die bedragen in perspectief te zetten ten opzichte van bedrijfswinsten. Tegelijk spreken toezichthouders zich steeds luider uit tegen verdere deregulering: Laura van Geest, voorzitter van de Autoriteit Financiële Markten, pleit voor snelle regulering van schaduwbanken om herhaling van financiële crises te voorkomen.
Op Europees niveau kan de zogenoemde kapitaalmarktunie leiden tot meer ruimte voor complexe financiële constructies en minder maatschappelijke controle. De schrijver dringt er bij links op aan zich niet blindelings te verschansen achter “regels” in algemene zin, maar juist de echte agenda van vereenvoudiging, harmonisatie en integratie te ontleden. Het debat moet draaien om concrete keuzes over klimaatbeleid, wie belasting betaalt en hoe markten worden ingericht — niet om het slopen van wetgeving als doel op zich.