Jesse Klaver snijdt in je arbeidskorting en wil een toptarief van 55 procent, en durft Jetten dan te verwijten dat hij werkende mensen pakt

In dit artikel:

In een opiniestuk wordt Jesse Klaver, leider van PRO (voorheen GroenLinks-PvdA), verweten dat hij zich in het debat over het Belastingplan presenteert als beschermer van werkenden, terwijl het verkiezingsprogramma van zijn partij volgens een CPB-doorrekening juist financiële gevolgen heeft die werken minder aantrekkelijk maken.

Klaver bekritiseerde het kabinet omdat de lasten voor werkenden met 8 miljard euro zouden stijgen. Volgens het CPB leidt zijn eigen programma echter tot een verlaging van de arbeidskorting, goed voor een lastenverzwaring van 10 miljard euro voor gezinnen. Daarnaast voorziet het plan in vijf belastingschijven, hogere tarieven vanaf een inkomen van 30.000 euro en een tarief van 55 procent boven 100.000 euro. Dat zou gezinnen in 2030 nog eens 10,4 miljard euro kosten en structureel 13,7 miljard euro. Ook wordt de hypotheekrenteaftrek in twaalf jaar afgebouwd.

Het CPB concludeert dat betaald werk hierdoor minder aantrekkelijk wordt, dat de prikkel om meer te werken afneemt en dat de structurele werkgelegenheid met 3 procent daalt. Vooral mensen met lage inkomens en uitkeringsgerechtigden zouden erop vooruitgaan. Het minimumloon en de gekoppelde uitkeringen stijgen met 5,7 procent en de kostendelersnorm verdwijnt.

Tegelijkertijd dalen de lasten voor gezinnen volgens het CPB per saldo met 13,8 miljard euro. Dat komt vooral door een nieuwe, verzilverbare basiskorting van 2.320 euro per huishouden, aangevuld met een bedrag per kind. De korting geldt ook voor mensen die geen belasting betalen en vervangt onder meer zorgtoeslag, kinderbijslag en het kindgebonden budget. Ook wil PRO de nominale zorgpremie verlagen naar 600 euro per jaar, waarbij 14,2 miljard euro aan kosten naar werkgevers verschuift. Volgens het CPB kunnen bedrijven die hogere arbeidslasten op termijn echter afwentelen op werknemers via lagere lonen.

De auteur stelt daarom dat werkenden uiteindelijk alsnog betalen, hoewel het CPB zelf de totale lasten op arbeid per saldo lager inschat. De kritiek is niet bedoeld als verdediging van het kabinetsbeleid: ook dat zou werkenden volgens de auteur belasten. Klaver moet volgens het opiniestuk uitleggen hoe hij lastenverzwaring op arbeid afwijst, terwijl zijn eigen programma volgens het CPB leidt tot minder werkgelegenheid en lagere arbeidsprikkels.