Jeroen Mulder (55) uit Emmen krabbelt op met parkinson. 'Na een diagnose houdt je leven niet op'
In dit artikel:
Jeroen Mulder (55) uit Emmen, ooit actief PvdA-gemeenteraadslid, journalist en IT’er, raakte na een sluipende start drie jaar geleden door de ziekte van Parkinson van een energiek werkend leven in een diep dal. Tijdens een lange wandeling bij Grolloo merkte hij plotseling dat hij nauwelijks meer vooruit kwam; later toonde een DaT-scan in Emmen en een bevestiging in het UMCG de diagnose. De neurodegeneratieve aandoening, waarbij gebrek aan dopamine het bewegen bemoeilijkt, veranderde zijn dagelijkse gang van zaken ingrijpend.
Mulder slikt nu een uitgebreide medicatieregeling—ongeveer 31 pillen per dag—met levodopa als belangrijkste middel en speciale pleisters die de stoffen naar zijn hersenen helpen brengen. Een automatische dispenser (Medido) waarschuwt meerdere keren per dag en geeft meteen de juiste medicijnen uit; één dosis rond vijf uur ’s ochtends zorgt voor een beter begin van de dag. Het instellen van de juiste dosering was aanvankelijk moeilijk: hij kreeg last van ‘freezing’, liep steeds slechter en raakte zo somber dat hij echt niet meer verder zag.
Ook zijn werk en sociale rol leden onder de ziekte. Op een drukke dag op Utrecht Centraal kon hij zich plots niet bewegen en kreeg later van het UWV te horen dat hij volledig arbeidsongeschikt was. Het gevoel van afgedankt worden en het missen van zingeving drukten zwaar op hem.
De omslag kwam via het Punt voor Parkinson in Maartenshof (Groningen) en aanvullend advies van een neuroloog in het UMCG, die de medicatie beter afstemde. Met gerichte fysiotherapie en geregeld sporten verbeterde Mulders functioneren aanzienlijk. Hoewel hij stressgevoelig blijft en niet fulltime kan werken, doet hij tegenwoordig ondersteunend werk voor de raadsfractie en heeft hij zichzelf opnieuw creatieve doelen gesteld. Uit zijn traject vloeide ook een boek voort: “Het penseel van Parkinson”, deels autobiografisch, dat hij dagelijks schreef en recent publiceerde. Nu werkt hij alweer aan een nieuwe roman, ditmaal zonder Parkinson als thema.
Mulder vertelt dat elk ziekteverloop anders is, maar benadrukt dat je de moed niet moet verliezen en dat je leven niet ophoudt bij een diagnose. Over zijn huidige situatie zegt hij: „Ik mag mijn handjes dichtknijpen.” Zijn verhaal onderstreept hoe essentieel juiste medicatie-instelling, specialistische begeleiding en fysieke training zijn om kwaliteit van leven bij Parkinson te herstellen of te verbeteren.