Jeroen Akkermans over 4 jaar oorlog: 'De pijn is zo erg geworden dat die verdoofd lijkt'

In dit artikel:

Jeroen Akkermans (met cameraman Han Pannevis) legt in zijn verslag vast hoe de oorlog in Oekraïne niet abrupt begon in 2022 maar teruggrijpt op een langer traject van Russische druk en geweld: volgens hem bestaat het conflict feitelijk al zo’n elf jaar, met een escalatie onder president Poetin die eerdere tsaristische en Sovjetpraktijken voortzet en verfijnt. Ondanks waarschuwingen uit Washington viel de grootschalige aanval in 2022 velen toch rauw op het dak.

Akkermans beschrijft de journalistieke praktijk: in 2022 verbleef hij en Pannevis afwisselend zes maanden in Oekraïne, in latere jaren kortere periodes; de aaneengesmeedde tijd en het uitblijven van een kentering tasten het gevoel van urgentie aan. Hij schetst de dagelijkse realiteit van burgers — drones die boven woonwijken brommen, gezinnen die uit voorzorg in gangen of kelders slapen — en de emotionele uitputting: na jaren van lijden zijn velen murw, verdoofd of apathisch.

Hij noemt harde cijfers die het geweld illustreren: naar een dagelijks gemiddelde verwijzend, sterven en raken tientallen burgers en soldaten gewond, en recente aanvallen (zoals een 28-dronenaanval op de haven van Odesa) tonen ook de economische uitputtingsstrategie. Uit het oosten (Donbas) trekken mensen massaal naar veiliger gebieden — een beeld vastgelegd afgelopen winter.

Akkermans benadrukt de plicht van verslaggevers om te getuigen: rapportages zijn middelen tegen straffeloosheid, onverschilligheid en het vergoelijken van misdaden. Hij plaatst dit in historisch perspectief (de langdurige littekens van oorlog in Nederland en Duitsland) en sluit met een waarschuwing: pijn laat zich niet in dagen vangen, en echte vrede vergt meer dan een bestand — het vraagt een manier van samenleven met een buurman die grenzen niet respecteert.