Je zult maar half Palestijns half Oekraïens zijn

In dit artikel:

Journalist Eva Peek interviewde Rita Adel, een Palestijns-Oekraïense die in Amman woont, over hoe de twee oorlogen van de afgelopen jaren haar leven in 2025 beheersten. Adel groeide op in Oekraïne (moederskant) en heeft een Palestijnse vader uit Jordanië. Ze verloor dit jaar niet alleen opdrachten — deels door het wegvallen van USAID-opdrachten na beleid van Trump — maar ook relaties: de tegenstellingen tussen steun voor Oekraïne, Israël en Rusland hebben vriendschappen kapotgemaakt.

Adel vertelt dat ze zich zowel met Oekraïne als met Palestina nauw verbonden voelt, maar dat wederzijdse solidariteit vaak ontbrak. Na de aanval van Hamas in 2023 zag ze in Oekraïne veel steun voor Israël, wat haar vervreemdde; tegelijk merkte ze in de Arabische wereld grote sympathie voor Russische verklaringen. Ze wijt het deels aan historische trauma’s en het idee “de vijand van mijn vijand is mijn vriend”: westerse inmenging en imperialisme maken veel mensen wantrouwig tegenover Amerika en NAVO. Ook wijst ze op dubbele standaarden in de berichtgeving over slachtofferschap van Oekraïense versus Palestijnse burgers.

De polarisatie heeft persoonlijke gevolgen: “Ik kan geen vrienden zijn met iemand die Israël steunt, en ik kan geen vrienden zijn met iemand die Rusland steunt,” zegt Adel. Voor haar vat 2025 samen in een pijnlijke realisatie: ze moet doorgaan met leven terwijl anderen worden gedood, en leert leven met een sluimerende wanhoop.

Peek kwam via Oekraïense contacten met Adel in aanraking en sprak haar telefonisch in Amman; ze hoopt haar volgend jaar persoonlijk in Oekraïne te ontmoeten. Peek heeft intussen NRC verlaten om vrijer te kunnen schrijven, mogelijk een verlies voor de krant volgens de auteur. Het interview belichaamt volgens de schrijver zowel de dominante thema’s van 2025 als de verwoestende, absurde logica van oorlog.