Je moet kiezen. Henk Otten of Pieter Waterdrinker

In dit artikel:

Mensen verouderen niet allemaal even waardig, stelt het stuk: sommigen houden nog hun trots, anderen vervallen in openlijke verbittering. Als voorbeelden worden oud-politici en publicisten genoemd: Theo Hiddema staat nog relatief stevig in het leven, Geert Dales oogt verzwakt, en twee prominente gevallen van publieke rancune zijn Henk Otten en Pieter Waterdrinker.

Henk Otten, ooit nauw verbonden met Forum voor Democratie, is na een conflict met Thierry Baudet en beschuldigingen over kaszaken publiekelijk vernederd. In plaats van het hogerop te zoeken of af te wachten, voert Otten al jaren een actieve wrokcampagne op Twitter: hij zou gemiddeld meerdere keren per dag berichten plaatsen over Forum en Baudet, en dat patroon houdt al zo’n zeven jaar aan.

Pieter Waterdrinker toont ook verbittering, maar van een andere soort. Zijn ergernis richt zich niet op één persoon maar op de wereld die hem volgens hem onvoldoende erkent. Recent verloor hij zijn column bij EW — hij beweert dat dat om financiële redenen was, maar volgens het artikel was de hoofdredactie klaar met hem — en hij gebruikt sociale media veelvuldig om zijn ongenoegen te ventileren en tegelijk zijn roman over Rusland en Oekraïne aan de man te brengen. De auteur prijst Waterdrinkers schrijverschap, maar ziet ook een schrijnende hunkering naar bevestiging.

Het stuk balanceert tussen satire en zorg: het signaleert hoe publieke miskenning en interne partijruzies kunnen leiden tot permanente bitterheid, en laat de lezer achter met de plicht een kant te kiezen — meewarig afstand nemen of meegaan in de rancune.