Je kunt het Boekenbal uittekenen: schrijver A heel dronken, schrijver B tongt met recensent C en er is nog iets met Connie Palmen

In dit artikel:

Roelf Jan Duin schrijft dat ook dit jaar het traditionele Boekenbal plaatsvindt zonder zijn aanwezigheid: hij is er nooit geweest en mist het totaal niet. Het jaarlijkse literaire bal op het Leidseplein wordt door hem vooral als een op afstand te volgen spektakel gezien — via rijen foto’s, socialmediaberichten en showrubrieken die het evenement minutieus ontleden. Volgens Duin voltrekt het ritueel zich voorspelbaar: een natte wachtrij, opvallende kleding op de rode loper, korte interviews over het thema, een zogenaamd cultureel podiumprogramma en daarna dronkemanshumeur, knullige dansjes en geruchten over feestende schrijvers en recensenten. Hij vermoedt dat Connie Palmen, net als elk jaar, onvermijdelijk in de berichtgeving opdduikt.

De dag erna draait het volgens hem vooral om nabelletjes: aanwezigen scheiden zich in twee gelijkwaardige kampjes — degenen die lof zingen over de gezellige avond en zij die het scharen onder opsmuk met dure drankjes en onaantrekkelijke types. Beide houdingen verschaffen sociale status: ofwel men toont erbij te horen, ofwel men plakt een gecultiveerde minachting op het gebeuren.

Duin illustreert zijn afstand met een persoonlijke anekdote uit zijn studententijd bij het satirische blad Propria Cures. Tijdens een korte periode als ‘meeloper’ kreeg hij ontgroeningsopdrachten — zoals het plaatsen van een stinkbom bij een boekpresentatie en het stiekem binnendringen via een ladder op het Boekenbal — die hij weigerde. De gedachte aan een blijvende verhaal over een vermeende dwarslaesie als gevolg van zo’n stunt deed hem besluiten niet door te zetten.

Kortom: voor Duin is het Boekenbal een voorspelbaar, sterk gecanoniseerd media-evenement dat je prima vanaf de bank kunt consumeren; werkelijk bijwonen is voor hem geen gemis. (Duin schrijft sinds 2014 voor Het Parool en behandelt in Sterrenstof wekelijks het medialandschap.)