Kinderen vermoorde Heidi De Schepper (26) doen voor het eerst verhaal: 'Eerst je moeder kwijt, en dan ook je vader'
In dit artikel:
Vijftien jaar nadat hun moeder Heidi De Schepper in 2010 op 26‑jarige leeftijd verdween, spreken haar zonen Senne en Jarne voor het eerst openlijk over de nasleep: hun moeder bleek niet vrijwillig weg te zijn gegaan maar slachtoffer van een moord, en hun vader, Nick M., zit sindsdien in voorlopige hechtenis. Samen met een middelste broer — die niet wilde meespreken — vormen zij de drie kinderen van Heidi en Nick. De broers gaven het interview onherkenbaar en onder andere namen omdat ze zich nog steeds kwetsbaar voelen: “Wij zijn er ook nog”, zeggen ze, en vragen aandacht voor de impact op hun leven.
Wat gebeurde: in 2023 werd het onderzoek naar Heidi’s verdwijning heropend; begin 2025 kwam de zaak publiekelijk naar buiten met een opsporingsbericht. Bij de aanhouding van hun vader was de familie thuis en dat moment maakte de verdenking plotseling tastbaar voor de jongens. Op dezelfde dag werden ook twee kennissen van hun vader, Nick Geys en Michael D., gearresteerd. Senne was later aanwezig bij een reconstructie op Campus Vesta in Ranst; zoekacties concentreerden zich onder meer op de Poeierstraat in Balen.
Wie en waar: Senne (de oudste) en Jarne (de jongste die zich weinig van hun moeder herinnert) proberen samen met hun broertje het huishouden draaiende te houden. Omdat hun vader in de cel zit, nam Senne verantwoordelijkheid voor huur, rekeningen en de verzorging van zijn jongere broer. De jongens woonden samen om uit elkaar worden gehaald te voorkomen; de middelste broer verwerkte de gebeurtenissen op zijn eigen manier en nam niet deel aan het gesprek.
Emotionele en praktische gevolgen: de broers vertellen hoe snel ze volwassen moesten worden: studiekosten en rekeningen moesten plots betaald worden, een rijbewijs werd uitgesteld door geldgebrek en zij kregen te maken met media, journalisten en zelfs pesterijen op school. Jarne noemt momenten van stigmatisering — een leraar noemde hem “zoon van een moordenaar” — en zij ervaren dat omstanders vaak oordelen zonder alle feiten te kennen. Ze benadrukken dat uitspraken over de zaak ook hun dagelijks leven raken.
Onzekerheid en verwachting: hoewel de verdachtmakingen zwaar wegen, proberen Senne en Jarne voorlopig neutraal over hun vader te spreken en wachten ze het proces en bewijs af. Ze hebben weinig inzage in het dossier en krijgen volgens henzelf te weinig antwoorden van onderzoekers. Daarom dringen ze aan op een snel proces en duidelijkheid: “Er moet duidelijkheid komen”, zegt Senne. Ze hopen vooral op een afwikkeling die niet alleen feiten over de moord blootlegt, maar ook ruimte geeft voor hun vragen en hun mogelijkheid om verder te leven.
Contextueel beeld: het verhaal toont zowel de lange nasleep van een onopgeloste verdwijning als de extra schade wanneer een familielid als verdachte wordt opgevat: jaren van onduidelijkheid, financiële druk, sociale stigmatisering en een gedwongen omslag van kind naar verzorger. De broers willen niet dat hun positie als slachtoffers vergeten raakt nu de strafrechtelijke procedure loopt.