Jarentachtighorror herleeft in 'Teenage Sex and Death at Camp Miasma', maar dan wel helemaal anders

In dit artikel:

In *Teenage Sex and Death at Camp Miasma* krijgt Kris, een jonge queer filmmaker, de opdracht om een beruchte slasherreeks nieuw leven in te blazen. De fictieve films over moorden op een zomerkamp waren ooit immens populair, maar liggen inmiddels onder vuur vanwege hun vrouwonvriendelijke en transfobe ondertoon. Kris groeide met de reeks op: de films hielpen haar haar seksualiteit te herkennen, maar voedden ook schaamte en onzekerheid.

Voor haar nieuwe versie reist Kris naar het verlaten kampement waar de oorspronkelijke films werden opgenomen. Daar woont Billy, de actrice die ooit de laatste overlevende van de moordenaar speelde. Haar opvallende verschijning en gedrag geven de ontmoeting een droomachtige sfeer.

Regisseur Jane Schoenbrun, bekend van *I Saw the TV Glow*, gebruikt het horrorgenre om te onderzoeken hoe film iemands identiteit en verlangens kan beïnvloeden. Naarmate het verhaal vordert, vervaagt het onderscheid tussen verbeelding en werkelijkheid. De kunstmatige decors, overdreven effecten, expliciete verwijzingen naar klassieke slashers en de naam van de moordenaar, Little Death, benadrukken dat de film zichzelf voortdurend becommentarieert.

Die aanpak maakt de film tegelijk origineel en afstandelijk. Schoenbrun wil de rationele blik doorbreken en ruimte maken voor lichamelijkheid en seksuele ervaring, maar de vele ideeën, symbolische details en filmreferenties kunnen juist te geconstrueerd overkomen. Daarmee blijft de film volgens de bespreking gevangen tussen een kritische herinterpretatie van het genre en een intellectuele analyse van de aantrekkingskracht ervan.