Jan Roelof (62) uit Gees is onmisbaar bij VIOS (O) uit Oosterhesselen. 'Waardering voor scheidsrechter zou vanzelfsprekend moeten zijn'

In dit artikel:

Op het sportpark in Oosterhesselen is Jan Roelof Nijenbanning een bekend gezicht: de 62-jarige inwoner van Gees is al meer dan vijftig jaar lid van VIOS (O) en staat vrijwel elk weekend langs het veld, eerst als scheidsrechter bij jeugdwedstrijden en sinds ruim tien seizoenen op zondag als assistent-scheidsrechter bij het eerste elftal. Als clubscheids leidt hij met rustige, rechtvaardige hand de duels van de oudste jeugdcategorie en begeleidt hij jongens die nog leren wat buitenspel en sportiviteit betekenen.

Voetbal loopt als een draad door het gezin Nijenbanning. Samen met zijn partner Marlies volgde Jan Roelof jarenlang de wedstrijden van hun drie zoons — Tristan, Yoran en Kayran — waarbij vooral de jongste, Kayran, nog in het doel van de hoofdmacht staat. De familie deelt herinneringen en tradities; een foto van het gezin tijdens het 100-jarig bestaan van de club hangt prominent in de keuken en symboliseert hun verbondenheid met VIOS (O).

Marlies, die recentelijk namens BBC2014 in de gemeenteraad van Coevorden is toegetreden, ziet naast de warme kanten van dat verenigingsleven ook de minder prettige kanten: publiek dat luidkeels oordeel velt over beslissingen van vrijwilligers, frustraties langs de lijn en de emotionele lading die amateurwedstrijden soms krijgt. Die ontwikkeling raakt de kern van Nijenbannings werk: hoewel hij niet voor erkenning staat, is waardering en respect voor scheidsrechters volgens hem essentieel, want zonder vrijwilligers als hij zou het spel niet kunnen doorgaan.

Desondanks blijft hij trouw aanwezig, ongeacht weer of omstandigheden. Zijn motivatie is liefde voor het spel en het plezier dat hij anderen — vooral jeugdspelers — wil bieden. Voor hem wegen kleine gebaren van dankbaarheid zwaarder dan applaus: een hand, een blik van erkenning of een kort woordje van dank volstaan.

Ter context: vele amateurclubs kampen met een tekort aan scheidsrechters en stijgende druk op vrijwilligers, waardoor oproepen tot meer respect en maatregelen om officials te beschermen vaker klinken. Nijenbannings verhaal illustreert zowel de waarde van zulke stille krachten voor het lokale voetbal als de kwetsbaarheid van het verenigingsleven zonder voldoende steun.