Jan Contermans uit Hoogeveen neemt na 32 jaar afscheid als huisarts. 'Een vaste huisarts is goud waard'

In dit artikel:

De 65-jarige huisarts Jan Contermans, die drie decennia lang patiënten zag bij huisartsenpraktijk De Beuken in Hoogeveen, neemt per 1 juli 2026 afscheid van zijn vaste praktijk. Contermans noemt het huisartsenvak “topsport” en geeft aan dat zijn energie afneemt; hij wil niet wachten tot anderen vinden dat het tijd is om te stoppen. Formeel blijft hij nog tot 2029 geregistreerd en hij verwacht de komende periode af en toe als waarnemer te blijven werken.

Contermans groeide op in Zwolle en begon zijn studie in de biologie, maar stapte later toch over naar geneeskunde. Een stageperiode van drie maanden in India maakte diepe indruk: artsen daar verrichten veel met weinig middelen, wat hem deed beseffen wat medische zorg kan betekenen. Na de verplichte militaire dienst werkte hij kort op de interne geneeskunde en koos daarna bewust voor het huisartsenvak, waarvoor hij een intensieve tweejarige opleiding volgde.

Zijn vrouw Anja figureert regelmatig in zijn loopbaanverhalen: zij was het “proefkonijn” tijdens zijn oefening met bloedprikken en hielp hem in moeilijke opleidingsjaren waarin nachtenlang dienst draaien zwaar drukten op het gezinsleven. Contermans herinnert zich hoe veeleisend de stageperioden waren — lange weekenden met voortdurende verantwoordelijkheid — en hoe dat zowel hem als het thuisfront testte.

Sinds zijn start in Hoogeveen in juni 1996 is de praktijk duidelijk gegroeid: waar destijds drie huisartsen en vier assistentes werkten, telt De Beuken nu vier huisartsen en negentien medewerkers, waaronder praktijkondersteuners, een boekhouder en een manager. Contermans onderstreept het belang van continuïteit in de huisarts-patiëntrelatie: onderzoek toont volgens hem aan dat vaste zorgverleners bijdragen aan een langer en gezonder leven, simpelweg omdat patiënten meer vertrouwen hebben en openhartiger zijn.

Het beroep brengt ook zware beslissingen met zich mee; Contermans vertelt dat hij soms wakker lag van keuzes waar hij later anders over dacht, maar dat openheid richting patiënten altijd werd gewaardeerd. Hij verlaat de praktijk zonder klachten of tuchtzaken, iets wat hij als een compliment beschouwt.