Jack White is op zijn best als hij zijn nummers laat ademen

In dit artikel:

Jack White laat op zijn zevende album *Frozen Charlotte* opnieuw horen waarom hij geldt als een van de meest opvallende gitaristen van zijn generatie. Het album leunt sterk op zijn karakteristieke, bluesgedreven gitaarspel en bevat meer directe, rauwe nummers dan veel van zijn eerdere solowerk. Vooral opener **“G.O.D. and the Broken Ribs”** en **“Raising the Grain”** zetten in op stevige garagerock en punkachtige energie, met duidelijke verwijzingen naar de sound van **The White Stripes** en zelfs naar **Icky Thump**.

Toch schuurt er ook iets: waar Jack White muzikaal vaak uitpakt met lagen, effecten en virtuoze riffs, ontbreekt soms de simpele trefzekerheid die zijn werk met **Meg White** zo herkenbaar maakte. In The White Stripes zorgde haar sobere drumstijl voor strakke, onweerstaanbare songs, terwijl White in zijn solocarrière geregeld meer nadruk legt op techniek en productie. *Frozen Charlotte* klinkt daardoor voller en verfijnder, maar haalt niet altijd dezelfde ongedwongen kracht en pakkende melodieën van zijn beste duo-werk.