Jack Antonoff van Bleachers is op zijn scherpst als hij van zijn nummer een verháál maakt

In dit artikel:

Bleachers, de band rond producer-songwriter Jack Antonoff, levert met Everyone for Ten Minutes zijn vijfde plaat af. Ondanks de New Jersey-roots — het land van Springsteen en Bon Jovi — klinkt Bleachers opvallend weinig als klassieke arbeidersrock; het idioom neigt eerder naar indiepop met een duidelijke hang naar de jaren tachtig.

Antonoff zelf is een sleutelfiguur achter de schermen van moderne pop: hij staat bekend als de man achter hits van namen als Taylor Swift, Lorde, Lana Del Rey en anderen en heeft dertien Grammy’s op zijn naam. Die ervaring hoor je terug in de plaat: het album opent dromerig en melancholisch maar duikt vervolgens in uiteenlopende stijlen — van rap-achtige zangpartijen (The Van) tot autotune-gekleurde pop in We Should Talk — en laat invloeden voorbijtrekken van bands als The Postal Service, The Killers en collega’s uit zijn eigen New Jersey-scene.

Tekstueel blinkt Antonoff uit in vertelde nummers vol persoonlijke details en referenties: herinneringen, favoriete uitdrukkingen en knipogen naar Springsteen en Lana Del Rey verschijnen als losse anekdotes. In nummers als Rooftop en het uitbundige slotnummer Upstairs at Els stapelen die terzijdes zich op — huwelijken, dakfeestjes, New York-locaties en muzikale erfenissen — maar blijken uiteindelijk toch met elkaar verbonden, waardoor het album een hartelijke, saamhorige ondertoon krijgt. Everyone for Ten Minutes bevestigt Antonoffs talent om popproductie en intieme verhalen te verenigen.