J.D. Vance vond zijn weg terug naar het katholicisme, maar hij volgt toch liever Trump dan het Vaticaan

In dit artikel:

J.D. Vance vertelt in zijn nieuwe boek Communion hoe hij opnieuw tot het katholicisme vond, maar de toon van het verhaal blijft sterk door politieke overwegingen gekleurd. Tien jaar na zijn doorbraak met Hillbilly Elegy — de memoires waarin hij zijn moeilijke jeugd in een klein Ohio-stadje beschreef — presenteert Vance zich nu als vicepresident van de Verenigde Staten en als bekeerling. Communion verscheen afgelopen dinsdag in het Engels.

Het boek werkt deels als correctie op zijn eigen verleden: waar Hillbilly Elegy het geweld, de armoede en de verslaving in zijn familieportretteerde, is Communion vooral een loflied op het stabiele, traditioneel katholieke huishouden dat hij met zijn vrouw Usha heeft opgebouwd. Usha, opgegroeid als hindoe, is vooralsnog niet geneigd zich te bekeren; twee van hun drie kinderen zijn wel katholiek gedoopt. Vance schildert zijn gezin als afstand van het chaosverleden en als fundament van zijn nieuwe identiteit.

Formeel wil het boek vooral Vance’ spirituele weg laten zien: hij raakte afgekeerd van het christendom na een getraumatiseerde jeugd en diensttijd in Irak, maar begon rond 2019 aan een terugkeer die leidde tot zijn katholieke doop. De lezer krijgt echter weinig diepgravende verklaring waarom juist de katholieke traditie en de gezagsstructuur van Rome hem overtuigden; veel passages blijven rationeel en afstandelijk. Vance presenteert zijn bekering bovendien als keuze tussen het ondergaan van therapie en het hervinden van religieuze discipline — hij koos het laatste, uit afkeer voor het slachtofferdenken.

Communion lijkt deels instrumenteel. De tekst houdt terug als het gaat om Vance’ politieke evolutie: vijf jaar geleden draaide hij van scherpe criticus naar trouwe bondgenoot van Donald Trump, maar daarover geeft hij weinig inzicht, vermoedelijk om zijn carrièrekansen niet te schaden. The New York Times en de auteur zelf suggereren dat het boek ook bedoeld is om zijn politieke profiel te scherpen richting toekomstige verkiezingen. Temas uit de cultuurstrijd — cancelcultuur, mediakritiek, economische opinies — passeren geregeld de revue en dienen als uitingsvormen van zijn politieke merk.

Vance doet wel enkele onthullingen en zelfkritische momenten: hij betreurt een grove opmerking uit 2021 over Kamala Harris en noemt die uitspraak nu één van de domste die hij ooit deed. Hij beschrijft daarnaast hoe techmiljardair Peter Thiel een rol speelde in zijn loopbaan en zijn intellectuele oriëntatie; Thiel zou hem hebben aangesproken op zijn prestatiedrang en later politiek en financieel hebben gesteund.

Intellectueel voelt Vance zich aangetrokken tot de sociale leer van het katholicisme, waarbij hij onder meer de encycliek Rerum Novarum aanhaalt als voorbeeld van zorg voor de kwetsbaren — een opvallende nadruk gezien zijn politieke achterban. Tegelijkertijd oefent hij kritiek op het Vaticaan: na ontmoetingen in 2025 met paus Franciscus en kardinaal Pietro Parolin vindt hij het pauselijke optreden rond migratie te abstract en onvoldoende praktisch, en benadrukt hij dat zijn eerste plicht naar het Amerikaanse volk gaat wanneer landsbelangen en Rome botsen.

Kortom: Communion is zowel een persoonlijk relaas van geloofsherontdekking als een zorgvuldig afgewogen publicatie die Vance’s familiale stabiliteit en intellectuele affiniteit met het katholicisme toont, terwijl het politieke motief en de behoedzaamheid tegenover controversiële onthullingen duidelijk blijven.