J.D. Vance is heir to a more radical politics than Trumpism

In dit artikel:

De tekst plaatst J.D. Vance in de traditie van conservatieve katholieke denkers als Patrick Buchanan, die al in de jaren 80 waarschuwde tegen secularisering, vrijhandel en een liberaal cultuurklimaat in de VS. Buchanan verschoof na de Koude Oorlog van moreel conservatisme naar economisch populisme en pleitte voor importheffingen, isolatie en strenger immigratiebeleid onder het label “America first”.

Volgens de auteur is Vance, nu vicepresident, eerder een erfgenaam van Buchanan dan van Donald Trump. In zijn boek *Communion* koppelt Vance zijn bekering tot het katholicisme aan een bredere politieke missie: hogere lonen, meer steun voor vakbonden en verzet tegen wat hij ziet als de uitholling van christelijke waarden door liberalisme en commercie. Daarmee klinkt hij ideologisch serieuzer en radicaler dan Trump, die vooral pragmatisch blijft en zich weinig lijkt aan te trekken van grote religieuze of filosofische ideeën.

Tegelijk twijfelt de columnist sterk aan Vances oprechtheid. Vance heeft volgens de tekst vaak van standpunt gewisseld en spreekt met opvallend weinig zelftwijfel, waardoor onduidelijk blijft welke overtuigingen echt zijn en welke vooral politiek nut dienen. De auteur hekelt ook zijn zwakke historische en religieuze kennis, bijvoorbeeld wanneer Vance doet alsof God in moderne Amerikaanse politiek nauwelijks nog wordt genoemd. De slotconclusie is dat Vance zich profileert als cultureel-strijdbare geloofspoliticus, maar dat zijn morele verontwaardiging eerder retoriek dan diepgewortelde overtuiging lijkt.