Italianen kleuren al 80 jaar Limburgse straatbeeld, 97-jarige Carolina kookt nog altijd "zoals haar moeder in Italië"

In dit artikel:

In Limburg wordt 80 jaar Italiaanse migratie herdacht met verhalen die tonen hoe diep de gemeenschap het provinciale leven heeft gevormd. Na het arbeidsakkoord tussen België en Italië in de steenkoolsector kwamen ongeveer 50.000 Italiaanse mijnwerkers naar de Limburgse mijnen. Toen duidelijk werd dat velen langer zouden blijven, volgden ook hun vrouwen en kinderen, waardoor de gemeenschap in de jaren 60 sterk groeide.

De 97-jarige Carolina Prandini is een levend symbool van die eerste generatie. Zij kwam begin jaren 50 naar Limburg en hield in haar keuken vast aan de eenvoudige Italiaanse “keuken van de armen”, met weinig ingrediënten maar veel traditie. Ook voor haar draait de Italiaanse identiteit vooral om samen eten en samenzijn, iets wat ze nog altijd terugvindt in de Missione Cattolica in Genk, ooit opgericht als Italiaans kerkelijk ankerpunt en nu ook een sociale ontmoetingsplek.

Tegelijk laat Rosaria Ciarlo, dochter van migranten, zien hoe de tweede generatie zich meer in het Nederlands en de Vlaamse samenleving verankerde, maar toch met een dubbele identiteit bleef leven. Die inbedding zorgde ervoor dat Italiaanse winkels, pizzeria’s en restaurants in het Limburgse straatbeeld ingeburgerd raakten. Zo opende Luigi Paglia in 1977 een Italiaanse buurtwinkel in Genk, die later uitgroeide tot een restaurant.

Ook de jongste generaties blijven die erfenis koesteren. De 24-jarige Lidia Galucci, van de derde generatie, benadrukt dat haar roots zitten in familieverhalen, taal en waarden zoals verbondenheid en moed. Het geheel toont dat de Italiaanse aanwezigheid in Limburg, van mijnwerkersverleden tot hedendaagse horeca en cultuur, nog altijd springlevend is.