Italiaanse keuken vanaf nu werelderfgoed, maar is dat wel goed nieuws?

In dit artikel:

Woensdag is de Italiaanse keuken officieel op de lijst van cultureel werelderfgoed geplaatst, een erkenning die veel trots oproept in Italië. De onderscheiding verwijst naar meer dan alleen gerechten: het omvat eetgewoonten, familiemaaltijden, lokale productietechnieken en sociale rituelen rond voedsel die generaties verbinden. Tegelijkertijd rijst de vraag of er wel één uniforme “Italiaanse keuken” bestaat, nu het culinaire landschap sterk regionaal versnippert — van risotto en polenta in het noorden tot pasta, tomaat en olijfolie in het zuiden — en lokale tradities vaak meer zeggen over identiteit dan een nationaal label. Voorstanders zien de erkenning als waardering voor levensstijl en ambacht; critici noemen het een politiek en nationaal marketinginstrument dat nuances wegpoetst, migrantenkeukens overschrijdt en de commercialisering van traditionele gerechten kan versterken. De discussie laat zien dat de waarde van de onderscheiding tweeledig is: zij bevestigt cultureel erfgoed en voedt tegelijk een debat over welke stemmen en streken worden meegerekend in het verhaal van “la cucina italiana”.