Italiaanse jongeren kiezen voor het buitenland

In dit artikel:

De Italiaanse regering-Meloni krijgt in dit artikel stevige kritiek omdat jongeren volgens de auteur nauwelijks echte kansen krijgen, ondanks optimistische praat over groei en werkgelegenheid. De tekst vergelijkt het huidige Italië met de film *La meglio gioventù* uit 2003, waarin hardwerkende jongeren nog perspectief hadden; in het Italië van 2026 zou dat vertrouwen verdwenen zijn.

Volgens de auteur blijft het land een gerontocratie, waarin macht en invloed vooral bij oudere generaties blijven steken. Voor jonge Italianen is succes niet langer vanzelfsprekend, ook niet als zij goed studeren, hoge cijfers halen of zich jarenlang in slecht betaalde banen inzetten. Veel van die banen vallen onder zogenoemd *lavoro povero*: voltijds werk met een laag loon en weinig zekerheid, vaak via tijdelijke of onzekere contracten.

De economische situatie zou vooral jongeren treffen. Italië heeft volgens de tekst de laagste lonen van Europa, terwijl een minimumloon van negen euro per uur onbereikbaar blijft. De jeugdwerkloosheid is niet verbeterd, maar juist verslechterd, en steeds meer hoogopgeleide Italianen vertrekken naar andere landen. Nederland is daarbij een populaire bestemming: uit cijfers van het CBS blijkt dat het aantal Italianen in Nederland in tien jaar is verdubbeld, van 30.000 naar 60.000. Veel van hen komen hier om te studeren en blijven daarna werken, omdat ze in eigen land geen toekomst zien.