Italiaan en eten: een onafscheidelijk duo

In dit artikel:

Italiaanse keuken is geen verzameling losse recepten maar een levend sociaal systeem: eten beheerst het dagelijks leven, van strand en werkplek tot het gezin, en vormt een manier om kennis, gewoonten en gemeenschapszin door te geven. Dat blijkt uit kleine en grote discussies over authenticiteit — van de juiste bereiding van risotto en gefrituurde inktvis tot de oorsprong van tiramisu, carbonara en pizza margherita — en uit het informele netwerk van tips voor vergeten eethuizen (waarbij lokale fijnproevers journalisten soms smekend verzoeken het adres niet te publiceren).

Gastronomie is in Italië zelfs een serieuze universitaire discipline. Het familiediner blijft belangrijk, al heeft televisie en smartphonegebruik sommige tafelmomenten aangetast. Zaken worden er vaak tijdens een uitgebreide lunch met wijn geregeld; wie gerechten kent en waardeert wordt sneller serieus genomen door Italiaanse gesprekspartners — iets waar Nederlanders soms aan moeten wennen.

Eind vorig jaar plaatste UNESCO de Italiaanse keuken op de lijst van immaterieel cultureel erfgoed, niet alleen om losse recepten maar als een praktijk met generatie-overdracht, seizoensrespect en aandacht voor duurzaamheid. Italië claimde een wereldprimeur, maar die eer ging eerder naar landen als Frankrijk en Japan; desalniettemin bevestigt de erkenning het culturele gewicht van de keuken. Uiteindelijk proef je veel van Italië’s ziel het best aan een eenvoudige trattoriata, met een bord pasta en een glas huiswijn. Buon appetito!