Israëlische agressie en regime-verandering in West Azië
In dit artikel:
Op zaterdagmorgen 28 februari begonnen Israël en de Verenigde Staten volgens het artikel samen een militaire aanval op Iran, met regimeverandering als doel en zonder goedkeuring van het Amerikaanse Congres of de VN-Veiligheidsraad. De berichtgeving stelt dat een Omani bemiddeling de avond ervoor, 27 februari, in principe had geleid tot een akkoord met belangrijke Iraanse concessies, maar dat die inspanning geen vervolg kreeg.
In verschillende Iraanse steden zouden heftige explosies en dikke rookwolken zijn waargenomen; zowel militaire als burgerdoelen raakten zwaar beschadigd. De Iraanse leider Ali Khamenei wordt in het stuk genoemd als gedood, samen met meer dan veertig andere politieke en militaire kopstukken. Onder de slachtoffers zouden ook meer dan honderd schoolmeisjes vallen nadat een lagere school in Zuid-Iran werd getroffen. Binnen een uur reageerde Iran met tegenaanvallen op Israëlische steden (Haifa, Tel Aviv en Noord-Israël) en op Amerikaanse marine- en luchtmachtbases in landen aan de Perzische Golf. Hezbollah nam deel aan de confrontaties en in verschillende islamitische landen braken anti-Amerika- en anti-Israëlprotesten uit.
Het artikel analyseert wie werkelijk baat heeft bij deze oorlog en concludeert dat de regio, Europa, China, Rusland en grote delen van de Amerikaanse bevolking (met verwijzing naar een CNN-cijfer van 59% tegen de oorlog) die confrontatie niet willen. De auteur wijst de verantwoordelijkheid bij Israël en bij een pro-Israëlische vleugel in het Amerikaanse politiekestablishment, waarin steun aan Israël een bepalende rol speelt voor veel Congresleden. Volgens het stuk draaide de retoriek rond een vermeende nucleaire dreiging al langer en was de operatie maandenlang voorbereid.
De publicatie schetst een historisch kader waarin Israël sinds 1948 en westerse mogendheden sindsdien herhaaldelijk hebben ingegrepen in de regio (verwijzingen naar de coup van 1953 in Iran, de oorlogen van 1967 en 1973, de invasie van Libanon in 1982, en de Irak-oorlog van 2003). Ook Amerikaanse en Israëlische inmenging in de Arabische lente en het Syrische conflict (inclusief Operation Timber Sycamore) wordt als onderdeel van een breder patroon van destabilisatie genoemd. Het zogenaamde “Clean Break”-beleid van Netanyahu en neo-conservatieven wordt aangehaald als strategische leidraad om meerdere landen te verzwakken, met Iran als uiteindelijke doel.
Gevolgen die het artikel benadrukt zijn grote regionale ontwrichting, vluchtelingenstromen naar Europa, economische en sociale instabiliteit en het risico dat het conflict wereldwijd escaleert. De teneur is dat de aanval onnodig en illegaal is, en dat een dergelijke escalatie een zware boemerang voor de initiatiefnemers kan worden.