"Israël heeft Trump volledig in de tang"
In dit artikel:
Historicus Diedert de Wagt en politicoloog Kees van der Pijl stellen dat de Amerikaanse aanval op Iran in wezen een Israëlische oorlog is: volgens hen voert president Trump een lang gekoesterde doelstelling van Benjamin Netanyahu uit door Iran, de belangrijkste regionale tegenstander van Israël, uit te schakelen zodat ruimte ontstaat voor een expansionistisch Israëlisch project — vaak aangeduid als Groot-Israël. De officiële motieven die Washington aanvoert (voorkomen van een Iraanse atoombom, bevrijding van Iraniërs of bestrijding van terrorisme) vinden beide onderzoekers ongeloofwaardig.
Ze wijzen op veranderend publiek debat in de VS, waarin openlijk over de invloed van pro-Israëlische lobby’s wordt gesproken, en noemen tal van verbanden tussen Trump en zionistische actoren: grote donaties van radicale pro-Israëlische geldschieters, regelmatige ontmoetingen tussen Trump en Netanyahu (waaronder zeven Witte Huis-bezoeken afgelopen jaar) en invloedrijke adviseurs met sterke bindingen aan pro-Israëlische kringen. Van der Pijl noemt figuren rond Trump (zoals Jared Kushner en andere zakelijke en politieke connecties) en bewegingen als Chabad als bewijs van diepe politieke verwantschap; De Wagt vult aan met historische financiële en persoonlijke relaties, waaronder vermeende steun van rijke belangen uit de jaren ’90.
Beiden suggereren verder dat er ook schimmige middelen zijn gebruikt om politieke gehoorzaamheid af te dwingen: ze verwijzen naar Jeffrey Epstein en naar vermeende contacten tussen diens netwerk, inlichtingendiensten en invloedrijke bankiers. Zulke beweringen presenteren zij als verklaringen waarom Trump zijn eerder uitgesproken anti-oorlogsretoriek heeft verlaten en juist militair tegen Iran optreedt.
Historische en strategische motieven spelen volgens hen een grote rol. Van der Pijl ziet de wortels in het Israëlische trauma van de Jom Kipoeroorlog (1973) en in beleidsvisies die sindsdien zijn ontwikkeld om elke existentiële bedreiging te voorkomen door rivaliserende staten te destabiliseren. De Wagt verwijst naar een gelekt Pentagon-memo uit 2001 (genoemd door Wesley Clark) dat een reeks landen opsomt die volgens hen geopolitieke belangen van Israël raken — waarin Iran de laatste stap zou zijn.
Daarnaast noemen de auteurs een bredere Amerikaanse reden: het voorkomen dat een multipolaire wereld met Rusland en China als belangrijke spelers economische ontsnappingsroutes ontwikkelt via Iran. Geografisch is Iran volgens hen een cruciale landbrug voor handel en energie-infrastructuur tussen Azië en Europa, waardoor controle over Iran ook een instrument is in de strijd om mondiale invloed.
Kort gezegd presenteren Van der Pijl en De Wagt de aanval op Iran als een samengaan van Israëlische strategische belangen, invloedrijke zionistische financiering en bredere Amerikaanse machtscalculaties — niet als een autonoom veiligheidsoptreden van de Verenigde Staten. Zij benadrukken dat deze interpretatie controverse oproept en sterk afwijkt van de officiële rechtvaardigingen.