ISRAËL GAAT TE VER: Waarom PvdD-kamerlid Teunissen dit keer (helaas) keihard gelijk heeft
In dit artikel:
Israël heeft besloten tientallen hulporganisaties uit Gaza en de Westelijke Jordaanoever de toegang te ontzeggen — onder hen de Nederlandse afdelingen van Artsen Zonder Grenzen en War Child — met ingang van 1 januari. Volgens Tel Aviv gelden nieuwe “integriteitseisen” die organisaties verplichten uitgebreide persoonsgegevens van medewerkers en vrijwilligers, inclusief socialmediaprofielen, te overleggen aan Israëlische diensten. Critici zeggen dat die regels in de praktijk neerkomen op censuur: wie publiek kritiek uit of als onderdeel van een vermeende “delegitimeringscampagne” wordt gezien, riskeert onmiddellijk zijn vergunning.
De maatregel krijgt felle tegenwind. PvdD-Kamerlid Christine Teunissen noemde het besluit “misdadig” en riep Nederland op zich bij landen als Canada, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk aan te sluiten en Israël onder druk te zetten om hulporganisaties weer toe te laten. Pim Kraan van Save the Children waarschuwt dat dit een nieuwe stap is in het “criminaliseren” van humanitaire hulp; ruim driehonderd medewerkers zouden daardoor in onzekerheid verkeren. De Wereldgezondheidsorganisatie signaleert risico’s op voedseltekorten en een verslechterende medische situatie, terwijl Artsen Zonder Grenzen alleen dit jaar al meer dan 100.000 gewonden zou hebben behandeld — een gat dat volgens tegenstanders niet is op te vullen als zulke organisaties vertrekken.
Vanuit Den Haag klinkt tot nog toe weinig rumoer: het adviesartikel hekelt de terughoudendheid van het demissionaire kabinet en vraagt zich af waar het middenblok (D66, CDA, VVD) blijft. De schrijver betoogt dat kritiek op Israël niet automatisch antisemitisme is, maar in dit geval een noodzakelijke verdediging van humanitaire beginselen. Tegelijkertijd benadrukt de columnist dat Israël zich graag als “de enige democratie in het Midden-Oosten” presenteert, iets wat volgens critici ongeloofwaardig wordt zodra medische hulpverleners worden uitgezet. Een Israëlische woordvoerder stelde dat 99 procent van de hulp “ongemoeid” blijft; dat wordt door tegenstanders als onjuist bestempeld.
Samenvattend: het debat draait niet alleen om veiligheid, maar om de vraag of politieke motieven hulpverlening mogen blokkeren en zo de meest kwetsbaren — kinderen, gewonden en hongerenden — strafbaar te maken door gebrek aan zorg. De oproep in de tekst is duidelijk: Nederland moet actie ondernemen en druk uitoefenen zodat hulporganisaties onmiddellijk weer toegang krijgen; alles minder wordt gezien als medeplichtigheid aan een humanitair drama. De column bevat daarnaast oproepen tot steun voor de uitgever en benadrukt het belang van onafhankelijke berichtgeving over het conflict.