Ischa Meijer, Matthijs van Nieuwkerk, Kluun: allemaal kwamen ze voor de broodjes van Harry Schaft (1954-2026)

In dit artikel:

Harry Schaft (1954–2024) was decennialang het warme gezicht van koffiehuis De Hoek, op de hoek van de Prinsengracht en de Reestraat in Amsterdam. De metselaar-turned-uitsmijter van een klassiek Amsterdams koffiehuis overnam de zaak in 1988 met zijn vrouw Laura en bouwde er een laagdrempelige ontmoetingsplek van waar bouwvakkers, reclamemannen, schrijvers en journalisten elkaar troffen voor een simpel broodje en vooral voor Harry’s haast legendarische, hartelijke handdruk. Begin deze maand overleed hij op 71‑jarige leeftijd na een korte ziekte; in december was bij hem asbestkanker vastgesteld.

Schaft, die zichzelf gekscherend omschreef als “uitbater, psychiater en EHBO’er”, was geliefd om zijn directe vriendelijkheid en praktische zorg voor vaste gasten. Schrijvers en publieke figuren — onder wie Ischa Meijer, die er zijn column ‘De Dikke Man’ schreef, en vaste bezoekers als Connie Palmen, Kluun en Matthijs van Nieuwkerk — legden hem neer als een vaderfiguur en morele steunpilaar. Het koffiehuis fungeerde als ‘home away from home’: een plek waar zowel intellectueel gezelschap als ambachtslieden elkaar troffen bij de Bravilor Bonamat en standaardbolletjes met pekelvlees of halfom, volgens Harry’s motto om alles lekker eenvoudig te houden.

Harrys achtergrond was doorspekt met Amsterdamse roots: geboren in de Willemsstraat in de Jordaan, begonnen als metselaar en ooit succesvol amateurbokser. Via zijn schoonvader, café-eigenaar Jan Heuvel, belandde hij in de horeca en maakte van De Hoek een vaste waarde in het stadsleven. Zijn dochters Ruby en Iris namen de zaak geleidelijk over; vlak voor de coronapandemie stopten Harry en Laura definitief en trokken ze zich terug om van hun kleinkinderen en het buitenhuis in Jisp te genieten.

Het afscheid vond plaats met traditionele Amsterdamse rituelen: bijeenkomsten in kerk De Duif en het koffiehuis, een laatste vaartocht en een begrafenis op begraafplaats Zorgvlied. De groep vaste klanten, die zichzelf “De Harries” noemt, droeg zijn kist; er werden witte bolletjes met pekelvlees geserveerd — een passende, eenvoudige eerbetoon aan het leven dat hij leidde. Iris citeerde zijn laatste raad: “Blijf altijd het goede in de mens zien.” Journalist Hans van der Beek tekende het portret op voor Het Parool.