Is privaat krediet de volgende bubbel? Experts maken zich zorgen

In dit artikel:

Bezorgdheid groeit dat de snelle opkomst van private kredietfondsen vergelijkbaar risico schept als de huizen- en hypotheekmarkt in 2007, maar de werkelijkheid is genuanceerd. Private credit betreft bankenachtige leningen verstrekt door vermogensbeheerders en pensioenfondsen aan bedrijven, vaak niet openbaar verhandeld en met beperkte liquiditeit. Sinds de kredietschaarste na 2008 is dit segment sterk gegroeid; het vult een gat dat banken deels hebben achtergelaten en trekt veel institutioneel kapitaal.

Vergelijkingspunten met 2007 zijn herkenbaar: grote instroom van kapitaal, groeiende blootstelling aan bedrijfsleningen, gebruik van hogere hefboom en soms soepeler convenanten. Daarnaast maken sommige fondsen gebruik van illiquide structuren terwijl beleggers verwachtten redelijk rendement en snelle uitstapmogelijkheden — een mismatch die bij marktturbulentie tot geforceerde verkopen of waarderingsproblemen kan leiden.

Maar er zijn ook wezenlijke verschillen. De omvang en complexiteit van securitisatie in 2007 — met sterk gespreide blootstelling naar retailhuishoudens en ingewikkelde derivaten — ontbreekt grotendeels bij private credit. Veel leningen zijn rechtstreekse corporate loans aan professionele investeerders, en toezichthouders hebben na de crisis regels aangescherpt voor banken en voormarkten. Bovendien dragen institutionele beleggers vaak een langere horizon en minder paniekgevoelens dan particuliere hypotheekhouders destijds.

Toch is waakzaamheid geboden: stijgende rente en economische vertraging verhogen wanbetalingsrisico’s, waarderingen zijn soms op modellen gebaseerd, en liquiditeitsbeperkingen kunnen bij schokken snel zichtbaar worden. Regulators en marktpartijen roepen op tot meer transparantie, stresstests en duidelijke afspraken over redemptie- en waarderingsmechanismen.

Kort gezegd: er zijn reden tot zorg en overlappende risicofactoren met 2007, maar de structuur en verspreiding van risico’s verschillen. Preventieve maatregelen en betere toezichtvoering kunnen voorkomen dat problemen in private credit zich ontwikkelen tot een bredere financiële crisis.