Is late abortus wettelijk recht, met zorgplicht voor artsen?

In dit artikel:

Volgens de auteur is het onjuist om te stellen dat de wettelijke abortusgrens van 24 weken een recht op abortus of een zorgplicht voor artsen tot die termijn creëert. De wet noemt die termijn niet letterlijk. In artikel 82a van het Wetboek van Strafrecht staat dat het doden van een foetus die naar verwachting buiten de baarmoeder kan leven, als levensberoving geldt. Daarmee is vooral de medische levensvatbaarheid bepalend.

De regeling voor late zwangerschapsafbreking hanteert 24 weken als grens, maar volgens de auteur moet die niet worden verward met de wettelijke basis voor abortus. Bij de beslissing na bijvoorbeeld de twintigwekenecho zouden bovendien twee belangen tegenover elkaar staan: de noodsituatie van de vrouw, waarop de Wet afbreking zwangerschap ziet, en de mogelijke levensvatbaarheid en nood van het kind. Omdat baby’s van 22 of 23 weken tegenwoordig soms overlevingskansen hebben, waarschuwt de auteur dat foeticide niet mag worden gebruikt om een vroeggeboorte en levend geboren kind te voorkomen.

De auteur, voorzitter van Juristenvereniging Pro Vita, vindt dat de term ‘late abortus’ onvoldoende recht doet aan de ethische zwaarte van zwangerschappen van 22 of 23 weken. Een enquête van NPV – Zorg voor het leven tegen uitbreiding van abortus in ziekenhuizen werd volgens het stuk in enkele weken 70.000 keer ondertekend. Dat zou laten zien dat veel mensen het verlies van een zwangerschap en een levensvatbaar ongeboren kind als ingrijpend ervaren, met gevolgen voor de moeder, naasten, zorgverleners en de samenleving.