'Is hij een downie?': Lonneke wil nooit meer nare opmerkingen horen over haar zoontje met down
In dit artikel:
Een moeder van vijf vertelt hoe haar jongste zoon Hezra, geboren bijna vier weken te vroeg, blijkt te hebben Downsyndroom — iets wat ze tijdens de zwangerschap bewust niet liet testen omdat ze geen keuze wilde hoeven maken: elk kind was welkom. De geboorte vond thuis plaats; direct na de bevalling merkte zij aan Hezra’s amandelvormige ogen dat er iets anders kon zijn. De verloskundige bevestigde haar vermoeden en twee weken later bracht bloedonderzoek de officiële diagnose.
Kort daarna moest Hezra wegens slecht drinken en geel zien meteen in het ziekenhuis worden opgenomen. Bij aanvullend onderzoek werden twee grote hartafwijkingen ontdekt die bij de echo’s in de zwangerschap niet waren gezien. Drie maanden doorbracht hij in het ziekenhuis, terwijl het gezin dagelijks bijna een uur heen en weer reed en soms verbleef in een Ronald McDonald-huis. Toen Hezra op drie maanden met spoed een openhartoperatie kreeg, volgde een angstige periode — maar de operatie slaagde en daarna maakte hij een grote sprong in ontwikkeling: meer alertheid, contact zoeken en activiteit. Met sondevoeding en medicatie mocht hij uiteindelijk mee naar huis.
De moeder schildert ook de sociale kant: naast liefde en acceptatie binnen het gezin, stuitten zij op onbegrip en soms harde vooroordelen. Online kreeg ze scheldpartijen en één reactie luidde dat ze haar zoon “beter had kunnen doorslikken”; in publieke situaties hoorde ze mensen staren en werd Hezra soms denigrerend aangeduid. Zij benadrukt dat haar zoon een mens is met gevoelens en kwaliteiten — “hij hééft Down maar ís het niet” — en dat zulke opmerkingen pijn doen en uitsluiting in de hand werken.
Ze pleit voor meer inclusie en zichtbaarheid van mensen met een beperking in reclames, film en media, omdat representatie vooroordelen kan doorbreken. Persoonlijk geniet ze volop van haar kinderen; Hezra is een aanhankelijke, pure knuffelkont die het gezin verrijkt en anderen geduld en aandacht laat oefenen. Zij deelt open over het gezin om bewustzijn en gespreksondersteuning te stimuleren.
Achtergrond: de moeder leidt een eigen bedrijfje met affirmatiekaarten voor kinderen en koos ervoor eerder te stoppen met werken om veel bij haar gezin te zijn. Haar ervaring illustreert zowel de medische onzekerheden rond prenatale screening als de maatschappelijke noodzaak van acceptatie en praktische steun voor gezinnen met een kind met een beperking.