Is het gerechtvaardigd Israël als geheel genocidaal te noemen?

In dit artikel:

De term genocide werd in 1944 bedacht door de Pools-Joodse jurist Raphael Lemkin, die zich liet inspireren door de massamoord op de Armeniërs door het Ottomaanse Rijk en later door de nazi-vervolgingen. Lemkin vond dat het internationaal recht niet alleen fysieke uitroeiing moest bestraffen, maar ook de vernietiging van een volk door onderwerping, ontworteling, honger en het afpakken van taal, geschiedenis en cultuur. Na de Tweede Wereldoorlog zette hij zich in bij Neurenberg en de Verenigde Naties om genocide als internationaal misdrijf vast te leggen. In 1948 namen de VN een conventie aan die genocide definieert als daden met de bedoeling een nationale, etnische, raciale of religieuze groep geheel of gedeeltelijk te vernietigen, waaronder doden, zware mishandeling, onleefbare omstandigheden opleggen, geboorten verhinderen of kinderen overplaatsen. De tekst legt uit dat de term in het dagelijks taalgebruik vaak smaller wordt opgevat als totale fysieke uitroeiing, maar dat volgens de VN-definitie vooral ook de intentie telt. Tegen die achtergrond bespreekt de auteur de oorlog in Gaza en de Westelijke Jordaanoever: er zijn volgens hem wel aanwijzingen voor ernstige oorlogsmisdaden, ontmenselijking en verdrijving, maar het bewijzen van een expliciete genocidale intentie van de staat Israël is juridisch moeilijk. Daarom, zo stelt hij, moet je daders en beleidsmakers aanwijzen in plaats van een hele staat of samenleving als genocidaal te bestempelen.