Is dat niet onze roeping: woorden aanreiken aan wie ze niet vinden kan?

In dit artikel:

Tijdens een RD-avond over kerkpijn merkte Geerten Moerkerken hoe tastbaar verdriet kan zijn wanneer mensen door de kerk veroorzaakte wonden meedragen. Een deelnemer zei slechts: „Er is een woord voor.” Die opmerking bleef hem bij, omdat veel mensen hun pijn in stilte dragen en niet weten hoe ze moeten benoemen wat hun is aangedaan.

Volgens Moerkerken hebben daders en machthebbers vaak juist veel woorden tot hun beschikking: ontkenning, bagatellisering, beschuldigingen of Bijbelteksten waarmee slachtoffers tot zwijgen worden gebracht of tot vergeving worden gedwongen. Daartegenover staan twijfel, eenzaamheid en het verlangen naar erkenning. Een begrip als kerkpijn, misbruik of uitsluiting kan pijnlijk zijn, maar geeft slachtoffers ook ruimte om hun ervaring onder ogen te zien.

Hij ziet het als een belangrijke roeping om mensen woorden aan te reiken, bijvoorbeeld in de journalistiek, prediking, het pastoraat en het ambt van alle gelovigen. Dat vraagt eerst om luisteren en terughoudendheid, zodat vrome verklaringen het verdriet niet overschaduwen. Wanneer spreken wel passend is, kan een zorgvuldig gekozen woord bevrijdend werken.

Waar menselijke woorden tekortschieten, wijst Moerkerken op het geloof dat God onuitgesproken zuchten kent. Met het voorbeeld van de Samaritaanse vrouw laat hij zien dat iemand door erkenning van zijn werkelijkheid opnieuw een stem kan krijgen. Uiteindelijk verwijst hij naar Christus als het Woord dat onder mensen heeft gewoond.