Irene Wiersma claimt met muzikale prequel van roman 'Prooidier' narratief verder terug en Klaske Oenema tast af op zoek naar houvast

In dit artikel:

Irene Wiersma en Klaske Oenema lanceerden zondagmiddag tegelijk hun derde albums in poppodium VERA in Groningen: respectievelijk Vijftien (Wiersma) en Piano, Paper, Scissors (Oenema). De muzikale aanpak kon niet verder uiteenlopen, maar beide artiesten bleken met hun nieuwe werk een persoonlijke zoektocht voort te zetten.

Oenema (Deventer, 1975) presenteert ingetogen, sobere liedjes waarin tijdelijkheid en veranderend perspectief een rol spelen. Ze combineert Engelstalige teksten met visuele elementen die ze leerde gebruiken aan de Gerrit Rietveld Academie: schaduwprojecties en knipsels die haar performances tijdelijk omlijnen. Waar ze vaak solo optreedt, stond ze in VERA voor het eerst met begeleiding op het podium: Martine Rademakers (toetsen, gitaar) en Nyk de Vries (akoestische gitaar). Haar zang kreeg in deze uitvoering een statige, tegelijk ongenaakbare en kwetsbare klank; de nummers ademen een kalme, bijna Engelse-folkige sereniteit. Oenema en De Vries zongen ook samen een nummer dat eerder op zijn plaat Hoeveel Woorden (2024) stond. De Vries treedt vrijdag op in Iduna, Drachten.

Wiersma (Groningen, 1985) koppelt haar album Vijftien nadrukkelijk aan de achtergrond van haar recent verschenen debuutroman Prooidier. Waar de roman zich verdiept in thema’s als toxische relaties, stalking, narcisme en traumabinding, schildert de plaat muzikaal het voorafgaande verhaal: elf liedjes over Kirsten, een vijftienjarig meisje dat een relatie krijgt met een veel oudere man — een periode die Wiersma omschrijft als verwoestend. Opvallend is de tegenstelling tussen de jeugdige, soms opgewekte sound en de beladen thematiek daaronder. Wiersma, die eerder artistiek actief was onder namen als Flux en Dame Flux en afstudeerde aan de Academie voor Popcultuur in Leeuwarden, zegt dat ze inmiddels voldoende afstand heeft om haar ervaringen als kunst te bewerken: "Geen wraak, wel emotie." Boek en plaat vullen elkaar aan maar kunnen ook afzonderlijk worden beleefd; de context verdiept de ervaring.

Beide presentaties waren zorgvuldig geregisseerd: Oenema met haar subtiele podiumbeeld en Wiersma met een negenkoppige bezetting die het werk luchtig en direct hield. Wiersma speelt als kwartet op het Zonnebloemenfestival (benefiet voor Oekraïne) in Warffum op 23 mei. Insgesamt laten beide releases zien hoe twee muzikanten op verschillende manieren doorgaan met het verkennen en verwoorden van persoonlijke thema’s.