Iraniërs over broos staakt-het-vuren: 'Oranjekleurige hufter is op zijn plek gezet'
In dit artikel:
Iraniërs bereidden zich gisteren in paniek voor op het ergste: winkels en huizen werden gevuld met powerbanks, paracetamol en kaarsen nadat president Trump had gedreigd met verwoestende gevolgen als Iran de Straat van Hormuz niet zou vrijgeven. Binnen 24 uur bereikten de VS en Iran echter een voorlopig staakt‑het‑vuren van twee weken, gebaseerd op een tienpuntenvoorstel dat als startpunt voor verdere onderhandelingen geldt. Het bestand bleek kwetsbaar: het conservatieve persbureau Fars News meldde kort daarna dat de Straat van Hormuz opnieuw gesloten zou zijn voor olietankers als reactie op Israëlische aanvallen op Libanon.
In gesprekken met inwoners van Teheran overheerst gemengde emotie. Veel mensen zijn opgelucht dat de directe oorlogsangst even lijkt te zijn geweken, maar de angst en onzekerheid blijven groot. Vrijuit spreken is lastig en onwelgevallige meningen worden in eigen land steeds steviger aangepakt, zeggen gesprekspartners die anoniem blijven. Sommigen zien het als een schrale troost: het conflict is tijdelijk stilgelegd, maar de machtsstructuren in Iran lijken onverminderd sterk. Een dertiger vat het cynisch samen: "Het lijkt erop dat ze doorgaan met het project, hoogstens is de aannemer veranderd."
De afgelopen vijf weken hadden de VS en Israël volgens het artikel bombardementen op Iran uitgevoerd; naar schatting zijn daarbij zo’n 2000 Iraniërs, veelal burgers, omgekomen en velen gevlucht. Hoewel enkele kopstukken zijn geëlimineerd, staat het regime volgens de berichtgeving overeind: ayatollah Khamenei zou zijn opgevolgd door zijn zoon Mojtaba, die als hardliner geldt, en de Islamitische Revolutionaire Garde behoudt veel invloed. Met het blokkeren van de Straat van Hormuz heeft Iran bovendien een strategisch wapen ingezet: een groot deel van de Iraanse olie-export passeert via het rotsachtige eiland Kharg in de Perzische Golf, dat recent doel was van Amerikaanse aanvallen.
Binnen de bevolking variëren de interpretaties van de uitkomst: sommigen voelen trots en spreken van een morele overwinning omdat het grondgebied niet werd bezet; anderen hopen dat leiders nu concessies doen om het ongenoegen te sussen. De sfeer blijft gespannen: luchtalarmen klonken nog en veel mensen vinden het bestand fragiel. Analisten en inwoners verwachten dat een gunstige economische regeling de machtspositie van het regime op de lange termijn kan bestendigen, maar de korte termijn blijft onzeker.