Iran in brand: Waarom zwijgen pro-Palestina activisten nu?
In dit artikel:
In Iran zijn opnieuw landelijke protesten uitgebroken, deze keer aangewakkerd door een diepe economische crisis en breed gedragen onvrede met het ayatollah-regime. Mensen in steden als Teheran, Hamadan, Isfahan, Shiraz en zelfs op het eiland Qeshm demonstreren, bazaars blijven massaal dicht, stakingen verspreiden zich en studenten, arbeiders en burgers mobiliseren samen. De Iraanse rial is naar recorddiepten geduikeld (meer dan 1,4 miljoen per dollar), de inflatie loopt volgens het artikel boven de 42 procent en voedselprijzen zijn met circa 72 procent gestegen — factoren die de protesten eerst economisch deden lijken maar snel radicaliseerden tot openlijke kritiek op het politieke systeem en leiderschap.
De autoriteiten beperken in meerdere gebieden, onder meer Hamadan en Arak, internettoegang, een maatregel die volgens bronnen vaak voorafgaat aan harde repressie. Universiteiten worden omsingeld, traangas en arrestaties zijn gemeld. Analisten en demonstranten noemen dit de grootste opstand sinds de Mahsa Amini-protesten van 2022; het regime poogt de onrust als zuiver economisch te framen, maar slogans en acties richten zich expliciet op het bestuur en opperleider Khamenei.
Het stuk hekelt ook de geringe aandacht en solidariteit uit westerse media en het publieke debat: er ontbreekt naar eigen zeggen massale verontwaardiging, campusacties of BN’er-activisme. Een Vlaams Belang-parlementslid uitte kritiek op die vermeende selectiviteit. De publicatie presenteert zichzelf als uitzondering die wél verslag doet en roept op tot concrete, niet-ambivalente steun vanuit het Westen — geen loze verklaringen of nieuwe toegevingen, maar daadwerkelijke hulp voor vrijheid en onafhankelijke informatievoorziening.
Kortom: wat begon als bazaarstakingen door economische druk is uitgegroeid tot een brede, politiek geladen volksopstand. De situatie blijft gespannen en er wordt gevreesd voor escalatie nu communicatie wordt beperkt en veiligheidsdiensten ingrijpen. Het artikel eindigt met een oproep tot blijvende protesten in Iran en meer substantiële westerse steun, plus een verzoek om de onafhankelijke pers financieel te steunen.