Iran gebruikt AI-gegenereerde Lego-filmpjes in propaganda: "Oorlogsbeelden krijgen stijl die doet denken aan kindertijd"
In dit artikel:
Het Iraanse regime verspreidt de afgelopen weken op platforms als X en Instagram door AI gemaakte filmpjes in een Lego-achtige stijl als propagandamiddel tegen Israël en de Verenigde Staten. In deze geanimeerde scènes verschijnen onder meer een huilende Donald Trump, aanvallen op premier Benjamin Netanyahu, en voorstelling van een machtig Iraans leger en arsenaal met raketten, bommen en drones. Een van de video’s toont ook het Amerikaanse vliegdekschip USS Abraham Lincoln als doelwit; een andere suggereert dat Trump oorlog zou starten om af te leiden van de zaak-Epstein en linkt een raketaanval aan het bombardement op een meisjesschool in Minab.
Onderzoekers waarschuwen dat de gekozen Lego-esthetiek niet willekeurig is: de speelse, kinderlijke beelden wekken positieve associaties en verzachten de emotionele lading van geweld, waardoor kijkers minder kritisch reageren en de boodschap sneller wordt geaccepteerd en gedeeld. Lukasz Olejnik (King’s College London) stelt dat die herkenbaarheid kritisch denken kan vertragen; politicoloog Daniel Butler wijst erop dat de stijl oorlog en leed minder grafisch maakt en daardoor beter geschikt is voor virale verspreiding. De inzet van AI vergemakkelijkt het maken van dergelijke overtuigende, maar misleidende content.
De berichtgeving plaatst deze tactiek in een bredere context: Lego wordt elders ook ingezet als soft power — Denemarken gebruikte het speelgoed symbolisch in diplomatie — en ook regeringen zoals het Witte Huis gebruiken popcultuur, games en memes voor politieke communicatie. Een expert benadrukt dat perceptie al vanouds een onderdeel van oorlogsvoering is; vroeger werden andere middelen ingezet, van chocolade-drops tot ideologische schilderijen.
Kortom: Iran gebruikt moderne AI-technieken en een nostalgische beeldtaal om geopolitieke narratieven te verspreiden en publieke perceptie te beïnvloeden. De combinatie van toegankelijke visuals en digitale platforms maakt het moeilijker voor kijkers om tussen manipulatie en werkelijkheid te onderscheiden, wat vragen oproept over desinformatie en de regulering van dergelijke content.