Iraanse christen in VS: „Als Trump stopt, zal terreur in Iran nog zwaarder worden"
In dit artikel:
In Amerikaanse Iraanse gemeenschappen leeft grote zorg én hoop nu de VS en Israël een militaire campagne tegen Iran zijn begonnen. In Addison (bij Chicago) leidt ds. James Shababi een gemeente van ongeveer honderd Iraans‑Amerikaanse christenen (Kheimeh Mologhat). Op paasmorgen bad de kerkgemeenschap om bevrijding en vrede; collectief steunen zij volgens Shababi de militaire acties in de verwachting dat die uiteindelijk religieuze vrijheid voor christenen in Iran kunnen brengen. Aanvankelijk verwachtten zij een snelle ommekeer, maar naarmate de strijd langer duurde nam de vrees toe dat het huidige machtsapparaat niet eenvoudig te verdrijven zou zijn. De presidentiële dreiging richting Iraanse infrastructuur maakte veel gemeenteleden extra bang vanwege familie en vrienden die daar wonen.
Persoonlijke ervaringen illustreren de gevaarlijke situatie voor bekeerlingen in Iran. Aria Bahraman (44) vluchtte vijftien jaar geleden nadat de autoriteiten het huis van zijn ouders binnendrongen omdat de familie christen was geworden; zijn ouders werden ongeveer een maand vastgehouden. Bahraman had destijds duizenden Perzische bijbels verborgen en moest die in allerijl weggooien om ontdekking te voorkomen. Zulke verhalen verklaren waarom veel Iraanse christenen in het buitenland hopen op een regimewisseling: zonder die verandering zou het bestaan van moslims die christelijk zijn geworden, naar hun oordeel nog moeilijker en gevaarlijker worden.
Tegelijkertijd waarschuwt ds. Kamil Navai van de Iraanse gemeente in Los Gatos (circa 180 leden) tegen het uitsluitend vertrouwen op militaire oplossingen. Zijn kerk, opgericht in 1987, richt zich vooral op gebed en zending en put hoop uit bijbelse beloften over Elam (het oude Perzië). Navai zegt dat hun primaire verwachting spirituele vernieuwing en Gods ingrijpen is, niet louter een politieke overwinning. Beide predikanten blijven hun gemeenschappen en families in Iran wekelijks in gebed meenemen, balancerend tussen praktische steun voor verandering en religieuze hoop op Gods tussenkomst.