Iraanse Belgen bezorgd over familie: "We volgen de protesten met ingehouden adem"
In dit artikel:
Iraniërs in België volgen met spanning en angst de groeiende protesten in Iran. VRT NWS sprak met twee mensen met Iraanse roots — Sara Salarkiya (30) en een 17‑jarige die anoniem blijft — die hopen op politieke omslag maar tegelijk bezorgd zijn om familieleden die nog in Iran verblijven.
De huidige opstanden begonnen ongeveer twee weken geleden, nadat de Iraanse munt (de rial) fors in waarde daalde. Wat aanvankelijk economische onvrede was — handelaren in Teheran sloten hun winkels en gingen de straat op — groeide snel uit tot een bredere oproep om het religieuze regime van opperste leider ayatollah Khamenei ten val te brengen. Bij de confrontaties met de veiligheidstroepen zijn al tientallen doden gevallen; de autoriteiten legden het internet plat, waardoor veel mensen in het buitenland geen contact meer hebben met hun naasten en slechts schaars nieuws krijgen.
Voor Sara en haar familie speelt die onzekerheid zwaar: haar neef, die meedeed aan de betogingen, raakte door een politieprojectiel aan zijn voet. Beide getuigen volgen het nieuws constant en voelen stress en angst omdat ze niet weten of geliefden zijn opgepakt of waar ze vastzitten. Sara: “Ik word een beetje gek hier,” verwijzend naar de spanning in haar gezin.
Wat deze golf onderscheidt van eerdere protesten — zoals de grote beweging in 2022 na de dood van Mahsa Amini — is volgens de geïnterviewden vooral de brede basis. Nu vormen economische problemen de gemeenschappelijke noemer; armen en rijke, jong en oud voelen de gevolgen van prijsstijgingen en werkloosheid. Daardoor sluiten meer lagen van de samenleving zich aan dan bij protesten die vooral over vrouwenrechten en dwangkleding gingen. Jongeren hopen dat deze beweging een keerpunt zal zijn; sommige familieleden zeggen voor het eerst dat het regime zal vallen. Tegelijk temperen velen hun verwachtingen, omdat eerdere golfbewegingen niet tot fundamentele verandering leidden.
Voor Sara heeft het mogelijk verdwijnen van het regime ook een persoonlijke lading: als geboorteland wordt Iran haar door het huidige bewind deels ontnomen — zij kan geen Iraanse paspoort krijgen en kan daardoor niet reizen naar het land van haar vader. Een val van het regime zou voor haar daarom niet alleen politiek, maar ook persoonlijk veel betekenen.