Inzet op flexwoningen blijkt fiasco: gemeenten verleenden slechts 3000 vergunningen

In dit artikel:

Het kabinet zette vier jaar geleden in op snelle tijdelijke huisvesting: een doel van 15.000 flexwoningen per jaar om de druk op de woningmarkt te verlichten. Uit cijfers van het CBS blijkt echter dat die ambitie ver uit zicht ligt. In 2025 verleenden gemeenten vergunningen voor ongeveer 3.000 tijdelijke woningen, de helft van het jaar ervoor; sinds 2021 gaat het in totaal om zo’n 19.000 vergunningen.

Flexwoningen — snel gebouwde, vaak verplaatsbare eenheden bedoeld voor groepen die moeilijk woonruimte vinden (jongeren, statushouders, Oekraïense vluchtelingen) — blijken in de praktijk hobbels te kennen. In 2025 waren 707 van deze woningen voor Oekraïners bestemd. Regionaal zijn er grote verschillen: Tilburg gaf tussen 2021 en 2025 veruit de meeste vergunningen (ruim 1.000); ook Ouder-Amstel, Hengelo en Utrecht springen eruit. Haarlem, Emmen en Helmond registreerden geen vergunningen; Zuid-Holland vergunde in 2025 het meest (784), Flevoland en Zeeland het minst (onder de 40).

De Algemene Rekenkamer wijst op praktische en financiële knelpunten: bouwkosten blijken relatief hoog (rond €120.000 voor een kleine tijdelijke woning), plus verplaatsing en onderhoud; lage huren vragen structurele bijleg. Investeerders vrezen dat woningen na de eerste locatie niet herplaatst kunnen worden, wat het model risicovol maakt. Uiteindelijk loopt volgens de Rekenkamer de helft van de projecten vertraging op en is realisatie binnen een jaar vaak niet haalbaar.