Influencer Annemarie Lekkerkerker (23): 'Het is helemaal niet erg om voor één keer niet al je boodschappen af te rekenen'

In dit artikel:

Contentcreator Annemarie Lekkerkerker (23) wil zich niet beperken tot de rol van degene die altijd de sfeer bewaakt. Ze groeide op met de nadruk op beleefdheid en empathie, maar zegt dat ze ook heeft geleerd luid en uitgesproken te zijn om serieus genomen te worden. Haar ambitie is groot: vóór haar 35ste wil ze een eigen televisieprogramma presenteren, ergens tussen een talkshow en een satirisch programma in.

Lekkerkerker werd drie keer afgewezen of geselecteerd voor de Toneelschool van Amsterdam; twee pogingen brachten haar tot de laatste ronde. Haar belangstelling ligt inmiddels vooral bij presenteren, al blijft acteren onderdeel van haar professionele dromen. De aandacht en bekendheid die daarbij horen spreken haar aan, maar ze waarschuwt zichzelf voor de verslavende werking van succes. Daarom probeert ze werk niet te laten samenvallen met haar identiteit en waardeert ze ook kleine, alledaagse momenten.

Rust vinden lukt haar moeilijk. Ondanks een strak meditatieschema van twee keer twintig minuten per dag is ze snel afgeleid en beoordeelt ze voortdurend of ze het wel goed doet. Haar vader wees haar op het Japanse begrip ‘ma’, dat staat voor ruimte en pauze in het dagelijks leven. Wandelen zonder telefoon zou haar kunnen helpen, maar verveling en weerstand maken dat lastig. Hoe succesvoller ze wordt, hoe moeilijker ontspannen voor haar lijkt te worden.

Haar ouders hebben haar normen en gevoel voor verantwoordelijkheid meegegeven. Haar moeder is streng op taalgebruik, terwijl haar vader volgens Lekkerkerker altijd eerlijk reageert, ook als haar werk niet geslaagd is. De band met haar vader is in de loop der jaren verbeterd. Hij werkte als tropenarts voor Artsen Zonder Grenzen en was vaak afwezig. Als kind vond ze hem soms onvoorspelbaar en trok ze daarom meer naar haar moeder toe. Inmiddels kan hij beter omgaan met zijn boosheid en ongeduld.

Omdat haar vader 73 is, maakt Lekkerkerker zich zorgen over zijn gezondheid. Die bezorgdheid komt volgens haar vooral voort uit angst hem te verliezen. Haar moeder, die 60 is, ervaart ze als zelfstandiger en minder kwetsbaar. Hoewel ze inmiddels een eigen vriendenkring en leven heeft opgebouwd, voelt ze zich thuis bij haar gezin nog altijd volledig op haar plek.

Over politiek en maatschappelijke kwesties neemt Lekkerkerker uitgesproken standpunten in. Ze veroordeelt geweld, ook wanneer ze sterke afkeer voelt van politieke leiders of andere publieke figuren. Tegelijkertijd noemt ze zichzelf mogelijk een pacifist. Ze identificeert zich als feminist en spreekt zich uit tegen ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, maar wil zich niet zonder grondige kennis bij iedere activistische actie aansluiten. Volgens haar is er in sommige activistische milieus te weinig ruimte voor nuance. Ze wil op de hoogte blijven van wereldproblemen, maar vindt het ongezond om zich daar voortdurend schuldig of ongelukkig over te voelen.

Haar eerste seksuele ervaring beschrijft ze als traumatisch. Hoewel ze destijds dronken was en de man in kwestie aantrekkelijk vond, kijkt ze terug op een situatie waarin de verantwoordelijkheid niet alleen bij haar lag. De ervaring beïnvloedde haar latere intimiteit en maakte seks en nabijheid spannend. Ze is momenteel single en zegt daar tevreden mee te zijn. Voorlopig geeft ze haar carrière prioriteit boven een relatie.

Lekkerkerker ziet zichzelf als iemand met een sterk geweten, die lang kan blijven piekeren over conflicten. Toch wil ze niet altijd aardig, dankbaar of inschikkelijk zijn. Ze vindt dat mensen soms ook voor zichzelf mogen kiezen. Die behoefte aan assertiviteit hangt samen met haar lengte: ze is ongeveer 1,60 meter en wordt geregeld jonger geschat dan ze is. Op sociale media gaat het daarom soms meer over haar uiterlijk en lengte dan over haar interviews. Met humor en een grote mond probeert ze te voorkomen dat ze als klein en verlegen wordt gezien.

Juist haar verlangen om gezien te worden drijft haar. Ze bewondert mensen die al op de positie zitten waar zij naartoe wil en voelt daardoor soms jaloezie. Toch is ze trots op de kansen die ze als jonge presentator krijgt. Haar doel voor de komende twaalf jaar is helder: een eigen programma maken en zich ontwikkelen tot een gevestigde televisiepresentator.