'Ineens vertrekken mijn vrienden met bosjes uit Amsterdam en verkeer ik in een permanente staat van melancholie'

In dit artikel:

In dit opiniestuk beschrijft Milan König hoe het vertrek van vrienden uit Amsterdam hem confronteert met zijn eigen leeftijd en veranderende leven. Een bezoek aan een vriend in Leiderdorp zet hem aan het denken: waarom stoort het hem dat die vriend zichtbaar geniet van het suburbane bestaan, met een tuin, een auto voor de deur en het buitenzetten van de kliko? König merkt dat zijn afkeer vooral voortkomt uit rouw om een jongere versie van zichzelf, waarin vrijheid, spontaniteit en het stadsleven centraal stonden.

Hij trekt een vergelijking met zijn eindexamenjaar, toen vrienden ook al uitwaaierden en hij pas later besefte dat een fase was afgesloten. Nu ziet hij die verschuiving direct gebeuren, met vrienden die naar plaatsen als Haarlem, Den Haag, Abcoude en Purmerend verhuizen. Volgens hem brengt dat een gevoel van heimwee naar iets wat nog niet helemaal voorbij is, maar wel langzaam verdwijnt. Tegelijk erkent hij dat hij zelf allang niet meer zo afwijzend staat tegenover burgerlijke genoegens als een rustig weekend, een opgeruimd huis en goed geregelde verzekeringen. Zijn conclusie: zijn minachting voor de verhuisde vriend is vooral een vermomde vorm van afscheid nemen van een oude levensfase.