Indrukwekkend jaar voor Noortje Herlaar. 'Als ik me volledig op mijn gemak voel, durf ik tot het uiterste te gaan'
In dit artikel:
Actrice Noortje Herlaar (40) beleeft een uitzonderlijk druk en succesvol jaar: ze is te zien in televisieseries als Haantjes, Bennie en Het gouden uur, speelde hoofdrollen in de bioscoopfilms Kind en Wraak en opent het Nederlands Film Festival met Voor de meisjes. Ook staat ze dit seizoen gewoon op het toneel. Voor de meisjes, geregisseerd door Mike van Diem, vertelt het aangrijpende verhaal van twee bevriende stellen met tienerdochters die in een Alpenvakantie verzeild raken in een moreel onhoudbare situatie: één meisje kan alleen gered worden als de ander opgeofferd wordt. De film escaleert van ethisch dilemma naar emotionele en manipulatieve explosie.
Herlaar trekt in haar werk niet weg voor zware thema’s: in Wraak speelt ze een officier van justitie die de strijd tegen misdaad voert, in Kind een moeder die met een miskraam te maken krijgt. Ze legt uit dat de complexiteit van moederschap en scherpe menselijke emoties haar aanspreken en dat ze juist in zulke rollen veel kan spelen en verrassen. Cruciaal voor haar keuze zijn de makers: bij regisseurs als Van Diem en Jonathan Elbers voelde ze vanaf het begin veiligheid en vertrouwen, waardoor ze zich volledig kan geven aan veeleisende scènes.
De opnamen van Voor de meisjes vonden tweeënhalve maand plaats in Oostenrijk — haar eerste langere periode alleen van huis sinds de geboorte van haar twee dochters (4 en 6) met partner Barry Atsma. Die combinatie van intensief werk en gezinsleven vraagt onderlinge rolverdeling; Atsma werkt ook veel vanuit huis en neemt meer huishoudelijke taken op zich. Herlaar zegt dat de tijd in Oostenrijk haar ook liet merken hoe uitgeput ze soms is en hoe prettig het is weer even alleen te zijn en opnieuw bij zichzelf te komen.
Naast film en tv blijft toneel een belangrijk onderdeel van haar werk. Ze geniet van het directe moment met publiek, maar ervaart ook blunders en stress—ze vertelt over een black-out tijdens Mary Poppins waarna ze moest improviseren. Als voorbeelden in haar vak noemt ze Meryl Streep en Kate Winslet; ze waardeert het wanneer acteurs elkaar in het moment kunnen verrassen.
Op haar veertigste merkt ze dat leeftijdsdiscriminatie voor vrouwen nog bestaat, maar ziet ze vooruitgang: meer aandacht voor ongelijkheid op beeld, en verbeteringen in werkomstandigheden sinds MeToo, zoals inzet van intimiteitscoördinatoren en meer respect voor privacy op set. Al met al beschrijft Herlaar dit jaar als een intens, rijk en betekenisvol hoofdstuk in haar carrière.