In zowel Amsterdam als Londen is alleen wonen als single lastig: 'Dan moet je dus weer vertrekken'

In dit artikel:

In Londen zijn huurprijzen inmiddels twee keer zo hoog als in welke andere Britse stad dan ook, waardoor alleenwonende starters vrijwel gedwongen worden om met huisgenoten te wonen — een situatie die parallellen vertoont met Amsterdam. Vastgoedplatform Zoopla signaleert de hoge huren; op huuropensite SpareRoom blijkt dat een derde van de gedeelde woningen zelfs geen gezamenlijke woonkamer heeft: elke kamer wordt als slaapkamer verhuurd.

De grootste groep woningdelers in Londen zijn 25- tot 34‑jarigen (42 procent), gevolgd door een kwart onder de 25. Opvallend is dat ook oudere huurders toenemend met anderen samenwonen: het aandeel 45‑plussers steeg van 10 procent in 2015 naar 16 procent nu. Volgens The Economist’s jaarlijkse ‘Carrie Bradshaw‑index’ is een Londense alleenstaande een minimaal jaarinkomen van ruim £80.000 nodig om zelfstandig betaalbaar te huren; het gemiddelde inkomen ligt rond £55.000. The Economist rekent woonlasten betaalbaar als die niet meer dan 30 procent van het bruto inkomen bedragen.

Loretta Lees (Initiative on Cities, Boston University) wijst erop dat afgestudeerden en jonge professionals, ondanks dat veel banen in Londen geconcentreerd zijn, door de hoge prijzen van de huurmarkt worden uitgesloten tenzij ze over familiekapitaal beschikken. Die kloof vergroot sociale ongelijkheid en versterkt de circulatie van kansen binnen beter bedeelde groepen. Lees kaartte in 2025 de verschillende gentrificatiegolven in Kensington aan: Londen heeft na decennia van veranderingen en versnelling sinds de financiële crisis van 2008 fases van hyper‑ en zelfs supergentrificatie gezien, waarbij ook al welvarende wijken verder elitairder werden.

Als reactie op onbetaalbaarheid ontwikkelen stedelingen nieuwe strategieën: samenwonen met meerdere huisgenoten, en zelfs samen hypotheken afsluiten met vrienden in plaats van als koppel. Die praktijken maken verblijven in de stad mogelijk, maar beperken wie structureel toegang heeft tot wonen in de stad.

Ook in Amsterdam was zelfstandig wonen historisch geen vanzelfsprekendheid: tot in de jaren zestig hing toegang tot sociale huurwoningen samen met leeftijd en huwelijk. Stadshistoricus Tim Verlaan (UvA) legt uit dat individualisering in de jaren zeventig leidde tot meer zelfstandigheid, maar dat marktwerking daarna het aandeel betaalbare opties terugdrong. De afgelopen 20–30 jaar is Amsterdam aantrekkelijker geworden voor kapitaalkrachtigen; blijven lukt nu vooral wie succesvol is of op steun van rijke ouders kan rekenen, anders dreigt vertrek uit de stad.

Kort samengevat: zowel Londen als Amsterdam kampen met hoge woonkosten en gentrificatie die jonge alleenstaanden en minder vermogenden wegdrukt, waardoor samenwonen en alternatieve financieringsvormen essentiële overlevingsstrategieën zijn geworden.