Amy verloor drie zoontjes: 'Als kinderuitvaartverzorger wil ik ouders geven wat ik miste'
In dit artikel:
In 2020 verliest Amy tijdens haar zwangerschap eeneiige tweelingjongens: het ene kindje blijkt bij de 20‑wekenecho overleden, het andere vier weken later. Door coronamaatregelen kon haar partner niet bij de echo’s of de bevalling aanwezig zijn; Amy beviel alleen. Ze besluit de overleden kinderen niet te zien en ervaart dat de beschikbare uitvaartopties voor baby’s zeer beperkt en onpersoonlijk zijn: één klein houten kistje, een zwarte rouwauto en te grote bloemstukken. Zelf ontwerpt ze uiteindelijk een persoonlijk afscheid met aangepaste bekleding, kleertjes en kleine details die bij haar gevoel passen.
Twee jaar later raakt Amy opnieuw zwanger van een eeneiige tweeling. Op 28 november 2022 (vroegtijdige geboorte rond 31 weken) worden Keave en Keaden geboren; aanvankelijk gaat het goed en ze mogen na een week mee naar huis. Op 11 december vindt Amy Keave levenloos in zijn bedje. Een buurman, die verpleegkundige is, start reanimatie; de hulpdiensten en een traumahelikopter worden ingeschakeld maar Keave overlijdt. Een schouwarts en de politie onderzoeken of er sprake is van niet‑natuurlijke dood; aanvankelijk wil Amy geen sectie, maar haar partner dringt aan om uit te zoeken of er een erfelijke oorzaak is. Diezelfde middag blijkt de schouwarts erop te staan dat Keaden ook wordt mee naar het mortuarium genomen; omdat hij daar stopt met ademen brengt men hem snel naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis, waar hij beademd en twaalf uur lang gestabiliseerd wordt. Later blijkt het RS‑virus de doodsoorzaak van Keave en de oorzaak van de ernstige ziekte bij Keaden — vermoedelijk opgelopen terwijl de jongens in het ziekenhuis lagen.
De uitvaarten en de nazorg rondom Keave laten opnieuw veel te wensen over: er is geen gespecialiseerde kinderuitvaartbegeleider beschikbaar, beslissingen over opbaring, rouwkaart en begraafplaats worden deels aan de familie ontnomen, en praktische dingen zoals passende kistjes of kleine attributen ontbreken. De ervaring drukken zwaar op Amy; het eerste jaar na Keave’s overlijden lijdt ze aan ernstige depressie.
Uit die pijn en frustratie ontstaat een nieuwe koers: Amy volgt een opleiding tot uitvaartverzorger en specialiseert zich in kinderuitvaarten. Met steun van haar partner begint ze Een Vlinder uitvaart, een bedrijf dat rouwzorg voor gezinnen met overleden kinderen centraal stelt. Ze brengt persoonlijke en praktische oplossingen in: alternatief voor zwarte rouwauto’s (een witte bus met vlinders), mandjes in plaats van kistjes, mogelijkheden voor balseming zodat ouders kunnen knuffelen, maatwerk in bekleding en kleding, kleinere bloemstukken en een ‘ik rouw van jou’-kistje voor broertjes en zusjes met foto, vingerafdrukset en troostspullen. Ook legt ze nadruk op het betrekken van broers, zussen en grootouders bij het afscheid.
Amy geeft aan dat haar eigen verlieservaring, en die van haar gezin, de basis vormen van haar aanpak: ze wil voorkomen dat andere ouders achteraf zeggen ‘had ik maar…’ en wil hen echt keuzes en passende aandacht bieden. Het werk helpt haar ook bij haar eigen rouwverwerking; het contact met gezinnen en het kunnen verbeteren van het rouwproces geven haar zin en betekenis terug.