In 'The Voice of Hind Rajab' bestaat Gaza als huiveringwekkend audiobestand

In dit artikel:

Na afloop in de zaal heerst een uiterste stilte: een filmervaring die des te harder binnenkomt omdat het einde van tevoren vaststaat. The Voice of Hind Rajab, een docudrama van de Tunesische regisseur Kaouther Ben Hania, reconstrueert de laatste uren van het vijfjarige Palestijnse meisje Hind alleen met audio-opnamen van de Palestijnse Rode Halve Maan. De kijker blijft gedurende de hele film in de alarmcentrale; Gaza verschijnt uitsluitend via angstige telefoongesprekken en vastegeluidsfragmenten.

Twee jaar geleden zat Hind in een Kia Picanto, samen met familieleden, op de vlucht tijdens een Israëlische inval in Gaza. Een tank opende vuren; alleen Hind en haar 15-jarige nicht Layan overleefden de eerste aanval. Layan belt de alarmcentrale, waarna hulpverleners hartstochtelijk proberen contact te houden, het meisje gerust te stellen en afleiding te bieden. Wat een korte rit naar medische hulp had moeten zijn, ontaardt omdat militaire toestemming om een ambulance te sturen uitblijft — een beslissende vertraging die in de film als opzettelijke obstructie wordt weergegeven.

De spanning ontstaat uit het weten dat de situatie fataal zal aflopen, terwijl de hulpverleners en toeschouwer vasthouden aan een flintertje hoop wanneer uiteindelijk toestemming wordt verleend. Die hoop blijkt vergeefs: zowel Hind als de ambulancebroeders komen om het leven. Ben Hania legt met minimale middelen en maximale intensiteit het menselijke drama bloot en maakt Hind tot symbool voor volgens haar minstens twintigduizend Palestijnse kinderen die in Gaza zijn omgekomen.

Aanvankelijk vreesde de regisseur dat een Arabischtalige, op audiomateriaal gebaseerde film weinig zichtbaarheid zou krijgen; de betrokkenheid van uitvoerende producenten als Brad Pitt en Joaquin Phoenix vergrootte echter de aandacht voor het project.