In 'The Shipwrecked' probeert de mens te overleven in de natuur die hij zelf verwoest

In dit artikel:

In de documentaire The Shipwrecked keert filmmaker Diego Gutiérrez na dertig jaar terug naar Mexico, zijn geboorteland. Via de verhalen van verschillende Mexicanen onderzoekt hij hoe mensen omgaan met verlies, eenzaamheid en een voortdurend veranderende wereld. Net als de landschappen zijn de hoofdpersonen ‘schipbreukelingen’: ze kunnen niet terug naar hun vroegere leven en zoeken houvast in een nieuwe werkelijkheid.

De arme boer Florencio Santana blijft zijn uitdrogende land trouw, ondanks het verlies van zijn vader en de emigratie van zijn zoons. Werner Stein heeft zich juist losgemaakt van zijn burgerlijke afkomst en zoekt verbondenheid in het regenwoud. Restaurateur Frida Escobedo verloor haar geheugen bij een auto-ongeluk. Daardoor beleeft ze de wereld volgens haar zintuiglijker, terwijl ze tegelijk beseft dat mensen een verwoestende invloed op hun omgeving hebben.

De jonge natuurbeschermers Fer Gual en Mayra verzetten zich tegen die ontwikkeling. Ze onderzoeken vleermuizen, trekken door woestijnen en regenwouden en zien hoe bomen worden gekapt en een spoorlijn dwars door de jungle is aangelegd. De film toont zo zowel de snelle menselijke vernietiging als de langzaam veranderende natuur. Daartegenover staan indrukwekkende beelden van Mexicaanse wildernis, met groene heuvels, rivieren en eilanden.

Gutiérrez, die ooit teleurgesteld in mensen naar Nederland vertrok, probeert met de film orde en betekenis in de chaos te vinden. Aan het einde drukken Fer en Mayra hun handen in het zand: hun sporen symboliseren dat mensen, ondanks hun schade aan de natuur, ook deel uitmaken van het ecosysteem.