In New York vinden ze uren in TikTokrijen staan wel cool: 'Het toont sociale status, zoals een Birkintas'
In dit artikel:
In New York zijn de rijen voor virale eetplekken een vast onderdeel van het stadsbeeld, maar ze functioneren anders dan de TikTokwachtrijen die Amsterdammers kennen. Sinds april kun je via de website Damnlines live meekijken met webcams die de wachtrijen bij negen populaire zaken monitoren, onder meer L’Industrie Pizzeria in The West Village en speakeasy Tomi Jazz in Midtown. De site biedt ook cijfers: actuele wachttijd, mensen in de rij en een ‘best time to go’-schema. Verhuurders ontvangen betaling om IP-camera’s buiten hun woning te plaatsen; de streams draaien alleen tijdens openingstijden en volgens de privacyverklaring worden individuen niet getraceerd. Maker Lucas Gordon, softwareontwikkelaar bij xAI, wilde niet reageren vanwege het bedrijfsbeleid.
Het gebruik van camera’s om rijen te volgen is niet nieuw: twintig jaar geleden plaatste Danny Meyer al camera’s bij zijn kiosk in Madison Square Park. Maar de enorme, urenlange rijen van nu zijn volgens New Yorkse foodjournalist Andrea Strong grotendeels aangedreven door virale video’s en influencers. Het wachten is voor veel New Yorkers geen louter toeristenfenomeen, maar een bewuste keuze binnen wat Strong “aspirational eating” noemt — het bemachtigen van een populair gerecht als statussymbool. Voormalig NYT-criticus Pete Wells waarschuwt dat dit ook conformisme kan betekenen: kiezen om te lijden voor een handvol door social media opgehemelde plekken terwijl de stad talloze goede alternatieven biedt.
Rijen veroorzaken ook problemen: in 2024 dreigde de eigenaar van een hoekpand in The West Village Apollo Bagels uit te zetten vanwege overlast, al bleef de zaak uiteindelijk zitten. Tegelijkertijd zien sommige insiders voordelen: rijen brengen energie naar buurten, creëren banen en kunnen sociale interactie stimuleren — mensen praten, maken vrienden en beleven samen iets.
De praktische omgang met rijen verschilt bovendien: in New York bestaan slimme oplossingen zoals virtuele wachtlijsten en het inhuren van ‘line sitters’. Via platforms als Taskrabbit of gespecialiseerde bedrijven als Same Old Line Dudes kun je iemand laten wachten voor tarieven van ongeveer 25–50 dollar per uur (met meestal een minimum van twee uur). Horeca-expert Gijsbregt Brouwer benadrukt dat de houding ten opzichte van wachten in New York anders is dan in Nederland; wachten wordt vaker geaccepteerd en soms ingepast in de ervaring (bijvoorbeeld door je naam op een lijst te laten zetten en later terug te komen).
Kortom: New Yorks wachtrijcultuur is deels een product van social media, deels van lokale acceptatie en inventieve bedrijfspraktijken — met zowel negatieve effecten op overlast als positieve effecten voor buurtenergie en werkgelegenheid.