In het vier uur durende 'Kill Bill: The Whole Bloody Affair' wordt zo duidelijk Bills hart gebroken
In dit artikel:
Twintig jaar na de eerste vertoningen zijn Quentin Tarantino’s Kill Bill: Volume 1 en 2 nu samengevoegd en opnieuw in de bioscoop uitgebracht als The Whole Bloody Affair. De auteur gebruikt die gelegenheid om te betogen dat deze lange, aaneengesloten montage de film van een eerder opvallende postmoderne bravoure transformeert naar een verrassend hartstochtelijk en moreel geladen verhaal over liefde, moederschap en identiteit.
In kern: Bill (David Carradine) leidt de Deadly Viper Assassination Squad; Beatrix Kiddo/Black Mamba (Uma Thurman) verlaat hem als ze zwanger blijkt, waarop Bill het kerkje in El Paso laat afslachten. Beatrix ontwaakt na een coma van vier jaar, ontdekt dat haar kind verdwenen is en zet een bloederige wraaktocht in. In de samengevoegde versie krijgen scènes meer gewicht: de beroemde House of Blue Leaves-vechtscène, die eerder in zwart‑wit circuleerde, komt nu in kleur en voelt daardoor minder ironisch en meer dodelijk serieus — passend bij een publiek dat geweld op het journaal gewend is.
De criticus plaatst die verandering in een bredere cultuurhistorische context. Hij haalt Julia Kristeva en het begrip intertekstualiteit aan om uit te leggen hoe Tarantino altijd putte uit een gemeenschappelijke filmliteratuur — van Godard tot yakuza- en chambara-epos — waardoor kijkers een gedeelde culturele achtergrond meebrengen. Maar waar postmoderne ironie ooit dominantie bereikte, wijst The Whole Bloody Affair volgens hem op een breuk: de samengevoegde film verhoudt zich minder als encyclopedie van referenties en meer als directe emotionele ervaring.
Tarantino zelf draagt deze versie op aan Kinji Fukasaku, en de invloed van de Japanse cinema is duidelijk — tot en met de verhalende gebruiken rondom eer en geweld. Tegelijkertijd krijgt het drama rond ouderschap onverwachte intimiteit: kleine details — Bill die voor zijn dochter boterhammen zonder korstjes klaarmaakt, B.B.’s liefde voor een specifiek samurai‑epos — laten zien hoe hij zijn kind voorbereidt op een gewelddadige identiteit, en waarom Beatrix hen juist wil beschermen door te vertrekken.
Dramatisch keerpunt in de film is een scène waarin Bill met een pijltje een waarheidsserum toedient; Beatrix vertelt eerlijk dat ze haar kind niet in die wereld wilde laten opgroeien. Die openhartigheid, gecombineerd met de langere speellengte van de samengevoegde film, maakt de emotionele kern voelbaar: het gaat niet alleen om spektakel, maar om wie je werkelijk bent en welke keuzes je maakt voor je kind. Symbolisch daarin is de 'five point palm exploding heart technique' — theatrale mythologie die functioneert als emotioneel slotstuk: Bill’s val voelt als tragisch lot van iemand die zijn liefde verloor.
Kortom: The Whole Bloody Affair herpositioneert Kill Bill van een collage van filmreferenties naar een serieuze, soms melancholische parabel over liefde, macht en moederschap. De samengevoegde montage haalt de film uit de ironische valkuil en legt een eenvoudiger, maar diepere waarheid bloot over personages en hun relaties — en maakt daarmee de film relevant voor de huidige tijdgeest.