In het verval verbergt zich soms ook schoonheid

In dit artikel:

Wim, een doorgewinterde columnist, reageert enthousiast op het thema van het laatste RDMagazine van 2025: schoonheid en verval. Waar sommige thema’s hem koud laten, sluit dit precies aan bij zijn stemming aan het eind van het jaar. Op een schemerige, nevelige decembermiddag herinnert hij zich hoe weinig hij ervan profiteert dat het ’s middags zo vroeg donker wordt — en hoe snel de winterverlichting verdwijnt en de klok weer wordt verzet terwijl anderen al uitkijken naar lange, lichte dagen.

Hij vindt weinig dat het kan overtreffen: de overgang na september waarin bladeren in vurige kleuren uitbottigen en vervolgens uitdoven als ze vallen; kale, zwarte boomstammen die uit de nevel oprijzen; de stilte van bomen die in winterslaap gaan; en de sporadische vorst of sneeuw die juist in het witte decor vreugde kan brengen. Hoewel we geneigd zijn het einde van het jaar te verbinden met verlies en weemoed, ziet Wim in dat verval ook kleine lichtjes van schoonheid. Juist in het donker en in die tekenen van aftakeling kunnen dankbaarheid en verwondering oplichten, en zo wordt melancholie niet alleen verdriet maar ook een manier om schoonheid te waarderen.