In het hart van Amerika's olie-industrie weet niemand meer waar hij aan toe is
In dit artikel:
Olieprijzen schieten omhoog en benzine in de VS is ruim een derde duurder dan een maand geleden, terwijl het land al meer dan vier weken in conflict is met Iran. Die geopolitieke onzekerheid jaagt producenten in de belangrijkste Amerikaanse olieprovincie — het Permian Basin in westelijk Texas en New Mexico — op de zenuwen. Stephen Robertson, vice-president van de Permian Basin Petroleum Association, zegt dat hij de prijsschommelingen voortdurend volgt: de winsten zijn nu beter, maar de situatie kan morgen weer omslaan.
Het Permian Basin, een van de grootste olieproducerende regio’s ter wereld en goed voor een groot deel van de Amerikaanse productie, profiteert van de hogere olieprijzen. Tegelijk zien bedrijven grenzen aan extra groei: de afgelopen anderhalf tot twee decennia steeg de Amerikaanse productie dankzij schalie van minder dan één miljoen naar meer dan zes miljoen vaten per dag, maar dat extra groeipotentieel is niet onbeperkt. Veel grote producenten blijven terughoudend; een onderzoek van de Dallas Fed laat zien dat 69 procent van de grotere oliebedrijven geen extra productie wil opvoeren.
Kleinere spelers kunnen soms nog wat bijsturen, zegt olie-eigenaar Paul Kenworthy, maar hun mogelijkheden zijn beperkt. Grote investeringen of nieuwe boringen worden niet op basis van korte prijspieken gepland: boren kost tijd en geld, en de prijs kan bij oplevering alweer veel lager liggen. Daar bovenop komen praktische beperkingen zoals tekorten aan geschikt personeel, een probleem dat Mark Mills van het Manhattan Institute aanwijst: de Amerikaanse sector is geen centraal geleide economie die snel en massaal kan opschalen.
President Trump heeft zijn rol in de oorlogsvoering en de strategie rond de Straat van Hormuz wisselend gepresenteerd; hij stelde landen voor zelf voor hun olievoorziening te zorgen en benadrukte dat Amerika veel produceert. Tegelijk versoepelt zijn regering regels—van minder strikte smognormen tot uitzonderingen voor de olie- en gasexploitatie in de Golf van Mexico—en zoekt zij naar alternatieven zoals Venezolaanse olie. Die maatregelen bieden kortstondige verlichting voor de industrie, maar lossen de geopolitieke onzekerheid niet op.
In de oliegemeenschappen leeft een dubbel gevoel: hogere prijzen betekenen hogere winsten, maar ook hogere operationele kosten en risico’s voor de bredere economie. Hoe lang de huidige prijspiek duurt en hoe hoog de prijzen blijven, is onduidelijk — en volgens producenten praktisch onvoorspelbaar zolang er geen helder plan is om de doorvaart bij Hormuz te herstellen of het conflict af te sluiten.