In haar dagboek is Tessa bikkelhard voor zichzelf | column Froukje Jackson

In dit artikel:

Tessa is net terug van een vakantie in de Alpen en deelt die foto als teken van de afstand die ze heeft afgelegd, zowel letterlijk als innerlijk. Ze groeide op in een streng christelijk gezin waar vaste normen en twee kerkgangen op zondag de toon zetten. Al vroeg voelde ze zich anders; in haar puberteit werd ze verliefd op een vrouw, wat botste met de religieuze verwachtingen en leidde tot veel twijfel.

In therapie onderzocht ze hoe die jeugdpatronen haar gedrag en zelfbeeld bepaalden. Aanvankelijk hield ze zichzelf scherp en werkte ze zichzelf voorbij om aan de normen te voldoen. Langzaam leerde ze dat het oude en het nieuwe naast elkaar kunnen bestaan en dat ze milder mag zijn voor zichzelf: vergeving bleek ook op haar eigen handelen toepasbaar.

Een simpele interventie — samen een ‘routekaart’ tekenen — bracht een doorbraak. Haar dagboek, dat ze sinds haar jeugd bijhoudt, bleek een bron van aanhoudende kritiek; waar ze zich innerlijk had verzacht, bleef het schrift hardvochtig. Het inzicht dat ze die negatieve bril kan omruilen voor een ‘zonnebril’ (meer aandacht voor wat goed gaat) maakte het mogelijk om het pad opnieuw uit te stippelen. Tessa stopt haar verleden symbolisch in de rugzak en wil nu vooral de geleerde vaardigheden verankeren, zodat ze klaar is voor nieuwe etappes.

Kortom: door reflectie, herwaardering van oude patronen en gerichte begeleiding vindt ze richting en mildheid, met praktische stappen om die verandering houdbaar te maken.